Φοιτητικές Εκλογές 2008
Γεννήθηκα κομμουνιστής κι ΑΕΚτζής τη δεκαετία του50. Γιατί ο πατέρας μου ήταν κομμουνιστής κι ΑΕΚτζής, είχα καλή σχέση μαζί του και όχι την ανάγκη να τον κοντράρω, με άφησε και στα 15 μου, έπρεπε να συνεχίσω την παράδοση.Επι πλέον μεγάλωσα σε ένα κοινωνικό περιβάλλον, όπου στους «μεγάλους» την εξουσία την είχαν οι πιό σκληρές αντικομμουνιστικές δυνάμεις με αποκορύφωμα την επτάχρονη φασιστική δικτατορία.
Θέλω να πω, πως αν είχα γεννηθεί στη Πολωνία, ο πατέρας μου ήταν αντικομμουνιστής φασίστας και την εξουσία την είχαν, όπως και συνέβαινε, φιλοσοβιετικοί κομμουνιστές, μπορεί κι εγώ να έβγαινα φασίστας. Και στο ποδόσφαιρο Βίσλα Κρακοβίας ή Λέγκια Βαρσοβίας.
Ερώτημα:
Επιλέγουμε και σε ποιό βαθμό και με ποιό τρόπο, ότι είμαστε κι ότι υποστηρίζουμε;Η δική μου, επιλεγμένη(;), απάντηση είναι πως όχι. Σε μεγάλο βαθμό δεν επιλέγουμε.Δεν επιλέγουμε στη διάρκεια της ανήλικης ζωής μας και σε όποιο βαθμό αυτή μας επηρεάζει στη συνέχεια.
Από εδώ βγάζω ένα συμπέρασμα: Δεν επιτρέπεται, λογικά είναι βλακεία, να είναι κανείς φανατικός ή να έχει τη ψευδαίσθηση του αλάθητου παντογνώστη. Το ίδιο συμπέρασμα βγαίνει κι από τη διαπίστωση, πως κάθε άνθρωπος, εφ’ όσον είναι έστω και λίγο διαφορετικός από τον άλλον, με διαφορετικό σκαρί, εμπειρίες, όψεις, είναι αναπόφευκτο να έχει, έστω και λίγες, διαφορετικές απόψεις (από όψεις) από τους άλλους.
Το φαινόμενο της Βαβέλ, της μερικής ασυνενοησίας μεταξύ μας, μοιάζει να είναι ένα αναπόφευκτο φυσικό φαινόμενο, που απορέει από τη διαφορετικότητά μας. Η κατανόηση και παραδοχή του είναι ίσως ο καλύτερος τρόπος για συνενόηση.
Ένας άλλος σημαντικός λόγος που εμποδίζει τη συνενόηση, είναι η πανανθρώπινη επιθυμία να θεωρούμε τον εαυτό μας, άρα και πολλές από τις ιδιότητές του και τις απόψεις του, ως καλύτερο, καμμιά φορά και χειρότερο, από τους άλλους.
Γιατί τα γράφω όλα αυτά;Γιατί έχω δεί:
Στα νειάτα μου μέσα στους κόλπους του κατά τα άλλα ένδοξου αντιδικτατορικού φοιτητικού κινήματος, και δεν το λέω ειρωνικά, να υπάρχουν καμμιά εικοσαριά, άλλες μεγάλες κι άλλες μικρές, κομμουνιστικές οργανώσεις, εκ των οποίων γύρω στις πέντε μαοϊκές.Φυλακισμένους και βασανισμένους αγωνιστές της επανάστασης να απαρνούνται κάθε έννοια δημοκρατίας στις οργανώσεις τους μόλις χάναν τη πλειοψηφία.Ηγέτες κομμάτων να διαγράφουν τα πιό ικανά από τα στελέχη τους και να συγκεντρώνουν γύρω τους τα πιό ανίκανα.Ιδρύσεις νέων κομμάτων από ιδρυτές που δεν κατόρθωσαν να εκλεγούν πρόεδροι των προηγούμενων κομμάτων τους.
Υπονόμευση εκλεγμένων προέδρων κομμάτων από μη εκλεγμένους ή μελλοντικά υποψήφιους προέδρους.Υπονόμευση οικουμενικών κυβερνήσεων από υποψήφιους μονοκομματικούς πρωθυπουργούς.
Στα σπίτια, στα καφενεία, στα γήπεδα, στα γραφεία, στις συνελεύσεις, στις συνεδριάσεις, στις τηλεοράσεις, να τρωγόμαστε σα τα σκυλιά, για το ποιός έχει δίκιο.
Άραγε για το δίκιο τρωγόμαστε ή για την επιβίωση και την αναπαραγωγή της επιβίωσης; Εξ άλλου δίκαιο σημαίνει ισορροπία, να εξασφαλίζεται η ζωή και η αναπαραγωγή της ζωής για όλους.
Βλέπω και πιστεύω ότι τα 9/10 του πολιτικού χρόνου, κι όχι μόνο αυτού, ξοδεύεται για το ποιός έχει δίκιο για ένα πρόβλημα παρά για την επίλυσή του.
Η ανάλυση αυτή αναδεικνύει το πρόβλημα του σκυλοκαυγά σαν πανανθρώπινο. Και είναι. Φαίνεται όμως στην Ελλάδα να έχουμε και μια ξεχωριστή παράδοση.Εθνικοί διχασμοί, εμφύλιοι, δικτατορίες, μέχρι και στα γήπεδα διακρινόμαστε.
Θερμόαιμοι μεσσογειακοί; Γιατί όχι και αυτό. Μα και μια νεοελληνική κοινωνία κι ένα νεοελληνικό κράτος που από την αρχή της ίδρυσής του δεν είχε συνοχή, δική του ιδεολογία, πολιτική, αυτοθέσπιση, έρμαιο των μεγάλων ξένων δυνάμεων που βοήθησαν για τα δικά τους συμφέροντα στην αρχική του συγκρότηση. Και το ήλεγχαν, και το ελέγχουν καθώς φαίνεται με άλλους τρόπους μέχρι τώρα, εκμεταλλευόμενοι τους συσχετισμούς των δυνάμεων, τη τακτική του διαίρει και βασίλευε και τη τύφλα και τον άκρατο ανταγωνισμό ημών των ιθαγενών.
Οι λήσταρχοι μαυραγορίτες εξ όλων αυτών των λόγων είχαν κι έχουν παράδοση και δύναμη στην έρμαιη Ελλάδα. Μα παράδοση και δύναμη έχουν και οι λαϊκοί φανατισμοί. Ρώσσικοι, Αγγλικοί, Γαλλικοί. Βενιζελικοί, Αντιβενιζελικοί. Κομμουνιστικοί, Φασιστικοί. Πράσινοι, Γαλάζιοι. Ψευτοελληνοπρεπείς Ορθόδοξοι, Ψευτοδιεθνιστές.
Είναι χαρακτηριστικό, παρά την εθνική συμφιλίωση, ότι ακόμα δεν έχουμε πεί γιατί έγινε ο εμφύλιος στην Ελλάδα. Γιατί μόνο σε μας ήρθε μετά τον πόλεμο ο Τσώρτσιλ και στείλαν οι Άγγλοι στρατεύματα. Γιατί μετά μας πασάρανε στους Αμερικάνους. Γιατί αυτοί ενώ ελέγχανε τη χώρα, μας ρίξανε και μια δικτατορία να την ελέγχουν ακόμα περισσότερο. Γιατί οι Ρώσσοι, προκειμένου να βάλουν στο χέρι μετά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο τη Τσεχοσλοβακία και τη Πολωνία, αφήσαν για αντιπερισπασμό το ΚΚΕ να προχωρήσει σε έναν από χέρι χαμένο εμφύλιο. Γιατί μετά τις λαοπρόβλητες ξένες δυναστείες του Όθωνα και των Γλύξμπουργκ, εξακολουθούμε να συντηρούμε τις ντόπιες οικογενειακές δυναστείες.
Η Ελλάδα είναι ένα καλό κομμάτι στη παγκόσμια πίτα. Θα μπορέσουμε να το αξιοποιήσουμε προς όφελός μας οι αυτόχθονες; Με αυτοθέσπιση, με σύγχρονη αναγέννηση κι επανασυγκρότηση. Με λιγότερο φανατισμό κι ανταγωνισμό και περισσότερη συνεργασία . Με μελέτη και προγραμματισμό δίχως προχειρότητα, κομπίνα και ιδεολογικές, δήθεν τελικά, αψιμαχίες.
Πρωταρχικό κριτήριο για τον πολιτισμό κάθε κοινωνίας νομίζω πως είναι ο αλληλοσεβασμός όλων των πολιτών της. Τότε χρειαζόμαστε μια καθολική πολιτισμική επανάσταση.
Συχνά ασκείται μια κριτική στη προσέγγιση που εκτίθεται εδώ, με επιχείρημα ότι αυτή η προσέγγιση παραγνωρίζει τον ταξικό καπιταλιστικό χαρακτήρα του συστήματος και τις συγκρούσεις που θα απαιτηθούν ενάντια σε κατεστημένα συμφέροντα. Καμμία αντίρηση για τις συγκρούσεις. Μόνο που αυτές για να είναι αποτελεσματικές και νικηφόρες πρέπει να έχουν τη σύμπραξη της πλειοψηφίας, να είναι δηλαδή όσο γίνεται πιό συνεργατικές και να προβάλλουν συγκεκριμμένους στόχους και μέτρα κι όχι ιδεολογικά ευχολόγια. Κατεστημένα δε συμφέροντα δεν υπάρχουν μόνο στην επιχειρηματική τάξη αλλά και στο συνδικαλισμό, στη πολιτική, στην επιστήμη, στη θρησκεία κ.ο.κ. Επίσης, ένας δημιουργικός επιχειρηματίας μπορεί να έχει πολύ μεγαλύτερη προσφορά στη κοινωνία από έναν επαναστάτη, που αποσκοπεί μόνο στην αυταναπαραγωγή της επαναστατικότητάς του δίχως κανένα δημιουργικό κοινωνικό αντίκρυσμα.
Πέραν αυτού κι ορισμένα ακόμα ερωτήματα:
Της γης οι κολασμένοι θα γίνουνε το παν αυτοί; Και οι άλλοι, οι μη κολασμένοι, τι θα γίνουν, θα τους πετάξουμε;
Κινητήρια δύναμη της κοινωνικής εξέλιξης είναι μόνο η ταξική πάλη, η οικονομική και παραγωγική σύγκρουση για την επιβίωση; Η παράλληλα και σε ένα ενιαίο αξεδιάλυτο σύνολο και η σύγκρουση για την αναπαραγωγή της επιβίωσης;
Μήπως συχνά χρησιμοποιούμε ένθεν κι εκείθεν την ταξική πάλη, ως άλλοθι για να αποκρύψουμε την ερωτική πάλη, που ο κάθε ένας και η κάθε μια μας αιματηρά διεξάγει; Ρίξτε μια ματιά στο σκυλοκαυγά των σκυλιών.
Και μια τελευταία παρατήρηση:
Ο Σωκράτης δίδασκε το «Γνώθι σ’ εαυτόν», γνώρισε με ειλικρίνεια τον εαυτό σου και τις αντιδράσεις του, τον ατομικό και τον συλογικό σου εαυτό. Δίδασκε επίσης, αντιστρατευόμενος κάθε απόλυτη βεβαιότητα, κάθε δογματισμό και φανατισμό, το «Εν οίδα ότι ουδέν οίδα». «Ένα γνωρίζω, ότι τίποτα δεν γνωρίζω». Οι σύγχρονοί του αρχαίοι Έλληνες, που δεν ήταν μόνο καλοί ή μόνο κακοί, δεν άντεχαν να ζούν μέσα σε τόση αβεβαιότητα και τον καταδίκασαν σε θάνατο. Οι σύγχρονοι Νεοέλληνες, αρχαιολάτρες και μη, αντέχουμε;
(http://kanenas-kathenas.blogspot.com)
Το άρθρο αυτό,του Δημήτρη Κουμάνταρου, αφιερωμένο τόσο στους προσεχείς υποψηφίους όσο και στους ψηφοφόρους.Αναρωτιέμαι άραγε αν οι τόσες ώρες που ξοδεύουν στις φοιτητικές συνελεύσεις οι μεν και οι δε προσφέρουν, πέρα απο τόνους καπνού στα ρούχα, και κάτι ουσιώδες.Μήπως κάποτε θα πρέπει να αναρωτηθούν και αυτοί, οι μικροί Τσίπρες, τι ρόλο παίζουν και τι ρόλο θα έπρεπε να παίζουν?
Το χω καημό να παρευρεθώ σε μια απο αυτές τις “φοιτητικες”(?) συνελευσεις και να ακούσω κάτι που να αφορά τη σχολή μου.Μάλλον θα μείνω με την πίκρα όμως.Μονίμως το ίδιο παραμύθι και οι εντελώς ακαταλαβίστικοι τσακωμοί για το οτι οι μεν πήγανε στην πορεία με το ΠΑΜΕ και το ΚΚΕ στις 9:00 οι δε με τη νεολαία του Συνασπισμού στις 9:30 και όλοι οι άλλοι με το σοι τους.Βρείτε τα γαμώ το σόι μου.




06. Apr, 2008 






Eimai edw kai 5 xronia foititis kai den exo paei oute mia fora na psifiso an kai politikopoiimenos…!!Giati…? Giati oloi tous einai anuparktoi…giati pera apo katalipseis imerwn den exw dei tipota,kai as einai stin eksousia tis i PKS edw kai 2 xronia…Oti itan to 2003 einai kai to 2008 kai tha einai kai ta epomena xronia…
O Kazantzakis eixe pei ”den elpizo tipota ,den fovamai tipota eimai eleutheros…” poso dikio eixe ..kai kollaei pantou kai panta…
Sumfwnoi alla an o logos pou den pshfizeis stis foititikes einai to gegonos oti den exeis dei na ginetai kati toτε de vlepw to logo pou pshfizeis stis ethnikes..ekei vlepeis kati na ginetai ?
Re su trustno1 pistevo stis ethnikes den uparxei toso karagioziliki…pistevo ksanaleo…!!!!
μονο οι νεκροι αδρανουν. ο κοινωνικος αναχωρητισμος ειτε επενδυεται με το τελος της ιστοριας ειτε καμφουφλαρεται σε νιτσεικο μηδενισμο ή αναρχικο μανιχαιστικο αρνητισμο κατ εμε δεν ειναι λυση, δεν ειναι επιλογη ενος “ανθρωπου της δράσεως” οπως λεει ο ισοκρατρης. οσο δε για τον καζατζακη θα προτεινα να διαβαζεται ολοκληρη η ασκητικη (που περιεχει την παραπανω εκτεθεισα φραση) παρα να απομονωνεται και να χρησιμοποιειται ως βολικο πασπαρτου. εγω λεω θα κοιμηθω οταν πεθανω. Η ασκητικη που συνιστα ενα εργο τεραστιου πνευματικου βεληνεκους κανει την καρδια μου να φλεγεται.
συμφωνω με το κυριο ο αρθρο και ιδιαιτερα με την αναλυση του φοιτητικου παραγοντισμου ενος ενος παρασιτικου πλεγματος σχεσεων και προσωπων που συνιστα τροχοπεδη σε καθε θετικη πρωτοβουλια πνιγει τις ανεξαρτητες φωνες και εν τελει εξυπηρετει την παθογενεια. Αυτο ομως που απομενει σε μας ειναι να αντιταχθουμε στις εγωκεντικες, εξουσιολαγνες, ψευτοεπαναστατικες φωνες του φοιτητικου συνδικαλισμου. να διαμορφωσουμε ενα consensus ικανο για αλλαγες και ικανο να αντιταχθει δυναμικα στις κυριαρχες επιλογες του κατεστημενου. η καπιταλιστικη αναδιαρθρωση που επιχειρειται μεσω της εκπαιδευτικης αντιμεταρρυθμισης ανακοπηκε εστω προσωρινα. Για να εχει ομως η δραση μας θετικο προσημο θα πρεπει πραγματι να σκεφτουμε πολυ σοβαρα τη γονιμη κριτικη του κειμενου του trustno1. μεχρι τωρα ανενταχτος αρχικα αντιμετωπιζα με μεγαλη δυσπιστια και με μηδενιστικη μαλλον διαθεση τον φοιτητικο συνδικαλισμο.
σημερα οντας δευτεροετης ακομη ανενταχτος πιστευω σοβαρα οτι η δραση
σε μια συλλογικοτητα ειναι αναγκαια προκειμενου να συνδιαμορφωσεις την πραγματικοτητα, να επιδρασεις στο κοινωνικο γιγνεσθαι. απ οσα μεχρι τωρα εχω δει
νομιζω πως ο παραγοντισμος και ο συνδικαλισμος σε επιπεδο στελεων-εκπροσωπων ειναι ενα πραγματικο καρκινωμα του φοιτητικου χωρου. Μονο ομως με τις αλυσιδες των αγνων αγωνιστων μπορουν να εξοβελισουν τους αρχομανεις παραγοντισκους που φυτρωνουν σε καθε (πραγματικα σε καθε αυτο ομως δε σημαινει πως ολοι ειναι ιδιοι) πολιτικο χωρο. Ο,τι δε δρα δεν υπαρχει λεει ο λαϊμπνιτς. Ας πραξουμε λοιπον ολοι μαζι. Ας κρινουμε λοιπον ολοι μαζι. Για να κριθουμε.