Μικρές ιστορίες από Αθηναϊκούς δρόμους
Written by:
Iro
17. Apr, 2008 
7 Comments
Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην επαρχία, σε ένα μικρό χωριό της Αργολίδας… Περίπου έτσι δεν ξεκινούν όλοι να γράφουν? Γιατί όχι κι εγώ? Αλλά θα συνεχίσω αλλιώς… Ζω και κατοικώ τα τελευταία 5 χρόνια στο κέντρο της Αθήνας, πιο κέντρο δε γίνεται! Είμαι από αυτούς τους ανθρώπους που βλέπεις μέσα στα λεωφορεία, τα τρόλεϊ, τα μετρό με τα ακουστικά στ’ αυτιά και τη μουσική τόσο δυνατά που ούτε κορναρίσματα ακούνε, ούτε τι λέει ο καθένας δίπλα τους.
Μπορεί να μην ακούω κι εγώ τίποτα άλλο πέρα από το τραγούδι που παίζει κάθε φορά στη Δίεση 101,3, όμως οι υπόλοιπες μου αισθήσεις λειτουργούν τέλεια… Μυρίζω κι όλας καμιά φορά και μιας που μου δίνεται το βήμα… ας θυμίσω στους Αθηναίους φίλους μας πως το αποσμητικό είναι βασικό
πριν πάρουμε τους δρόμους το πρωί, γιατί τώρα που αρχίζει και το καλοκαιράκι… ποιος μας σώζει! Εκτός από το να μυρίζω λοιπόν μπορώ και βλέπω(αν και μου ‘χει ανέβει τελευταία η μυωπία) και αυτά που βλέπω μερικές φορές με κάνουν να βγω από το μικρόκοσμό μου και να πετάξω τα ακουστικά…
Σάββατο βράδυ, είπα να εκμεταλλευτώ το μετρό που ήταν ανοιχτό για ακόμη μια φορά τη νύχτα και ξεκίνησα να πάω προς Αγ. Αντώνιο, στη φίλη μου τη Μάρθα, για να πάμε Πετρούπολη για ποτάκι (παρεπιπτώντος περάσαμε τέλεια). Ωραία? Ωραία! (Ρωτάω κι απαντάω μόνη μου). Στο μετρό λοιπόν είδα ένα ζευγαράκι τόοοοσο αγαπημένο. Το αγόρι, ένα ψηλό λεπτό όμορφο παιδί(το αγόρι στην Αργολίδα εμείς το λέμε παιδί δεν ξέρω εσείς οι Αθηναίοι?) με μακριά μαλλιά και η κοπέλα μια πολύ γλυκιά δεσποινίδα, η οποία όμως είχε ένα κινητικό πρόβλημα με τα πόδια της. Με δυσκολία κινείτο, όμως με το αγόρι της δίπλα να την προσέχει, να την έχει αγκαλιά και τα συναφή που κάνουν τα ερωτευμενάκια στους δρόμους, τίποτα δεν την είχε εμποδίσει να βγει Σάββατόβραδο μέσα στον πανικό. Εκεί δεν άντεξα πέταξα τα ακουστικά από τα αυτιά μου. Ήταν το ελάχιστο που μπορούσα να κάνω έχοντας μπροστά μου αυτό που λένε αληθινή, ανιδιοτελής αγάπη! Μια αγάπη που ξεπερνά οποιοδήποτε πρόβλημα, είτε αυτό είναι κινητικό είτε όχι. Ένα χειροκρότημα για τα παιδιά αυτά παρακαλώ που δίνουν μαθήματα σε μας που ψάχνουμε να βρούμε το τέλειο εξωτερικά και μέσα σ’ αυτή μας την προσπάθεια πέφτουμε σε κάτι κακό εσωτερικά και το κρατάμε από φόβο μήπως πέσουμε σε τίποτα χειρότερο.
Πριν αρκετό καιρό ήμουν στον ηλεκτρικό με τα παιδιά και το τότε αγόρι μου, τον Όθωνα (η πρώτη σου αγάπη που λένε? Αυτό!). Και εκεί που είχαμε μια συζήτηση γύρω από τα ηλεκτρονικά παιχνίδια… Ως κλασική γυναίκα, γκρίνιαζα “λιγάκι” κι εγώ… Αρνιόμουν να καταλάβω τους άντρες που μεγαλώνουν ηλικιακά κι ακόμα παιδιά παραμένουν, με τα παιχνιδάκια και τη μπάλα τους. Με το Pro είχαν καταφέρει αυτά τα δύο να τα κάνουν ένα και ηλεκτρονικό και μπάλα…
Απορούσα που σπαταλούσαν τόσο χρόνο μ’ αυτό το μαραφέτι! Και δεν ήταν μόνο ο Όθωνας και η παρέα του αλλά και η δικιά μου παρέα που μέχρι σήμερα με βασανίζει μ’ αυτό! Και εκεί που όπως σας είπα γκρίνιαζα “λιγάκι” πετάγεται ένας κύριος 40 χρονών(και βάλε) και λέει αγανακτισμένος: “Αχ φίλε μου, οι γυναίκες ποτέ δε θα μας καταλάβουν! Τι θέλουν να γυρνάμε μέχρι το πρωί έξω με τους φίλους μας! Με το pro ξεδίνουμε και ξέρουν και που είμαστε!”. Εν μέρει ο κυριούλης είχε ένα δίκιο, αλλά εμένα με έπιασε κρύος ιδρώτας… Θα φτάσουν 40 χρονών και ακόμα θα παίζουν? Βέβαια τώρα πια έχω σταματήσει να γκρινιάζω, όχι στον Όθωνα, αλλά στους φίλους μου (γιατί ο Όθωνας έχει γλυτώσει από μένα), γιατί απλά είπα να μάθω κι εγώ να παίζω pro για να συμβαδίσω με την εποχή. Τώρα το πρόβλημά μου ξέρετε ποιο είναι? Κλέβεις τη μπάλα, τρέχεις πάνω στο γρασίδι, δίνεις πάσα, ξανατρέχεις, γλυτώνεις να σου κλέψουν την μπάλα και φτάνεις στη μικρή περιοχή και θες τόσο πολύ να βάλεις γκολ που πατάς το τετράγωνο με δύναμη… και πάει Out!E όχι αυτό δεν είναι δίκαιο. Είπαμε να έχεις αυτοσυγκράτηση και να μη σε πιάνουν τα νεύρα σου όταν παίζουν οι άλλοι pro, αλλά και να επιβάλλεται να έχεις αυτοσυγκράτηση όταν παίζεις κι εσύ?
Μια άλλη φορά στον ηλεκτρικό πάλι, με την κολλητή μου Ανθή, (αν δεν κάνω λάθος, που δεν κάνω γιατί εγώ θυμάμαι καλά, όχι σαν κάποιους άλλους), πηγαίναμε προς Πειραιά. Εκεί λοιπόν, και ενώ σηκώθηκα όρθια για να κάτσει ένας παππούλης, βλέπω τον εν λόγω παππούλη να ανοίγει σταυρόλεξο να λύσει. Όπως είπαμε, μπορώ και βλέπω και καθώς ήμουν ακριβώς από πάνω από εκεί που καθόταν ο κύριος αυτός, μπορούσα και έβλεπα μια χαρά. Το τέλος της ιστορίας μας είναι στη στάση του τρένου Πειραιάς όπου ο παππούλης με ευχαρίστησε πολύ ευγενικά που τον βοήθησα να λύσει το σταυρόλεξο και που του έκανα παρέα μέχρι το σπίτι του. Είχα χαρεί τόσο που έκανα χαρούμενο έναν άνθρωπο. Συνήθως μπαίνω στο τρένο και το μόνο που με ενδιαφέρει είναι να φτάσω όσο πιο γρήγορα γίνεται στον προορισμό μου. Είναι πολύ σημαντικό για έναν άνθρωπο μεγάλης ηλικίας να του δώσεις λίγο από τον «πολύτιμο» σου χρόνο!
Συμπέρασμα? Μέσα στο πήξιμο της Αθήνας και μέσα στον πανικό των Αθηναίων αν θες μπορείς να βρεις πράγματα, να δεις, να ακούσεις… που αύριο θα σε κάνουν καλύτερο! Όσα ανέφερα παραπάνω είναι μονάχα λίγα από αυτά που έχω ζήσει στους αθηναϊκούς δρόμους και με κάνουν να χαίρομαι που δεν έχω μάθει ακόμα να οδηγώ και γυρνάω με τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Τελειώνω με ένα πολύ χαρούμενο μήνυμα «Η αγάπη βρίσκεται παντού και χρόνος υπάρχει για όλα»!
Random Posts
Mou thumises th diafhmish (tou cutty surk nmz htan ) pou einai 3 palikaria,agnwsta metaksu tous, sto metro kai kathe mera kathontai sto idio vagoni phgainontas sth douleia … mexri pou mia mera tous leei o enas Guys I’m George. I m retiring tomorrow mpla mpla, dinoun ta xeria, katevainei sthn epomenh stash k meta koitazontai oi alloi duo kai susthnontai .
Ase kserw..sas fwtisa
Εμένα με φώτισες
Πάντως προσδίδει μια χαρούμενη νότα στο hint η Ηρώ, ε trustno1; Είχα μπουχτίσει με τα γκρινιάρικα posts σου 
(άντε και με τα δικά μου)
Isxuei…Mono k mono to onoma na pareis dld sou ftiaxnei h mera..Apto na diavazei o allos trustno1 kai na nmz oti ton parakolouthoun xilies fores Iro
Στο μετρό λοιπόν είδα ένα ζευγαράκι τόοοοσο αγαπημένο. Το αγόρι, ένα ψηλό λεπτό όμορφο παιδί(το αγόρι στην Αργολίδα εμείς το λέμε παιδί δεν ξέρω εσείς οι Αθηναίοι?) με μακριά μαλλιά και η κοπέλα μια πολύ γλυκιά δεσποινίδα, η οποία όμως είχε ένα κινητικό πρόβλημα με τα πόδια της. Με δυσκολία κινείτο, όμως με το αγόρι της δίπλα να την προσέχει, να την έχει αγκαλιά και τα συναφή που κάνουν τα ερωτευμενάκια στους δρόμους, τίποτα δεν την είχε εμποδίσει να βγει Σάββατόβραδο μέσα στον πανικό. Εκεί δεν άντεξα πέταξα τα ακουστικά από τα αυτιά μου. Ήταν το ελάχιστο που μπορούσα να κάνω έχοντας μπροστά μου αυτό που λένε αληθινή, ανιδιοτελής αγάπη! Μια αγάπη που ξεπερνά οποιοδήποτε πρόβλημα, είτε αυτό είναι κινητικό είτε όχι. Ένα χειροκρότημα για τα παιδιά αυτά παρακαλώ που δίνουν μαθήματα σε μας που ψάχνουμε να βρούμε το τέλειο εξωτερικά και μέσα σ’ αυτή μας την προσπάθεια πέφτουμε σε κάτι κακό εσωτερικά και το κρατάμε από φόβο μήπως πέσουμε σε τίποτα χειρότερο.
AΛΗΘΙΝΗ ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΗΣ ΑΓΑΠΗ….ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ ΕΝΑ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΜΑ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ….
ΠΡΟΤΕΙΝΩ ΕΔΩ ΝΑ ΓΡΑΦΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΠΟΥ ΕΙΔΑΜΕ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΜΕΤΡΟ,ΤΟ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ Ή ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΡΕΣΑΝ ΚΑΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΣΥΓΚΙΝΗΣΑΝ…
Pantos ta karfakia mas einai diasparta sto post..!!xixi..!!!
Ena post gia na mas deiksei oti prepei na zoume kathe stigmi…!!
trustno1 eisai poly perigrafikos alla den katafera na katalavw poia diafhmish les!
kobe koita th dikia soy kampoyra, megalos griniarhs o kobe!
Aggele poly wraia idea, an kai mia akoma kalyterh idea tha htan na mpei sto hint thematikh enothta me mikres istories… alla o kobe asxoleitai me ta metaptyxiaka toy twra kai den exei xrono gia tetoia!
tzen1417 den einai karfakia einai karfares kai kyriws afto me to aposmhtiko!