Στιγμή τρέλας ή έκρηξη εξυπνάδας ;

Εξεταστική ήταν και πέρασε.Δεν ξέρω βέβαια αν με κούρασε  η εξεταστική αυτή καθ’αυτή ή η ζέστη και κυρίως η καλοκαιρινή αύρα που την αγκάλιαζε.Εντάξει για να πω τη μαύρη αλήθεια το δεύτερο ήταν , το πρώτο θα με κουράσει απο την Τρίτη που μας έρχεται και έπειτα, οποτε και θα αρχίσω να ετοιμάζομαι για το Σεπτέμβριο ενώ παράλληλα θα πέσω με τα μούτρα σε μια διπλωματική που έπρεπε κάποια στιγμή να αξιωθώ να αρχίσω .Κοινώς την Τρίτη μετα απο μια σύντομη παραμονή μου στην πρωτεύουσα σαν ένα είδος μίνι διακοπών (βρήκα και εγώ μερος ε; ) τη στιγμή που άλλοι μου παίζουν με τα κουβαδάκια τους σε παραλίες της Σκοπέλου θα επιστρέψω στην, εδώ και πέντε χρόνια βάση μου, Πάτρα.Αυτά σα μια  εισαγωγή έτσι για να πω και γω τον πόνο μου που λένε

Στο θέμα μας λοιπόν.Πριν καιρό έιχα διαβάσει ένα άρθρο του John Falcioni ,editor του περιοδικου Mechanical Engineering, με  τίτλο ” Αbsurd or Genius?” χοντρικά  “Τρελός ή απλά Διάνοια” και είπα εκτός απο τον πόνο μου  να μοιραστούμε κι αυτό μετά απο μια μετάφραση που έκανα της κακιάς ώρας

Στην ψυχολογία το φαινόμενο είναι γνωστό με τον όρο “visualization” (νοερή σύλληψη) και περιγράφει μια τεχνική όπου φανταζόμαστε τον εαυτό μας να φέρνει εις πέρας μια δύσκολη αποστολή πριν την κάνουμε.Για παράδειγμα,λίγο πολύ όλους μας πίανει ένας κόμπος στο στομάχι όταν πρόκειται να μιλήσουμε μπροστά σε πλήθος , έτσι για μέρες πριν τη μεγάλη στιγμή αράζουμε και με το μυαλό μας φανταζόμαστε το ακρωατήριο φιλικό, ευαίσθητο, δεκτικό και εμάς πάνω στη σκηνή χαλαρούς και γεμάτους αυτοπεποίθηση.
Επίσης , αθλητές διαφόρων σπορ χρησιμοποιούν αυτήν την τεχνική.Ο Nadal για παράδειγμα, για μέρες θα φανταζόταν τον ευατό του να δίνει και την ψυχή του στον τελικό του Wimbledon προκειμένου αυτή τη φορά να είναι αυτός ο μεγάλος νικητής όπως και τελικά έγινε.

Μια παρόμοια τεχνική λοιπόν χρησιμοποιειται και απο τους μηχανικούς και έχει να κάνει με την εύρεση της ιδανικης λύσης για κάποιο πρόβλημα.Έτσι οταν ένας μηχανικός έρχεται αντιμέτωπος με μια δύσκολη πρόκληση,φαντάζεται διάφορες λύσεις στο πρόβλημα του χωρίς να δίνει σημασία στο αν αυτές είναι απίθανες και πέρα για πέρα παράλογες.Τι μπορεί να καταφερει με αυτόν τον τρόπο;Στην ουσία ανοίγει όλες τις οδούς που υπάρχουν για την επίλυση του προβλήματός του.Με άλλα λόγια αυτό που προσπαθούμε να πετύχουμε με αυτην την τεχνική είναι να μη κολλάμε σε ρεαλιστικά εμπόδια αφήνοντας τη φαντασία μας να καλπάσει.Θεωρητικά ενας σχεδιαστής χωρίς περιορισμούς στη φαντασία του είναι ελεύθερος να σκεφτεί όλες τις επιλογές .Έτσι πολλές φορές κοιτώντας τις παράλογες εκδοχές μπορούμε να καταλήξουμε τελικά σε μια εφικτή και εκ των υστέρων άκρως ρεαλιστικη λύση.

Πριν ένα χρονο σχεδόν,ο John Falcioni είχε προσκαλέσει τον Rick Chin ,μηχανολόγο μηχανικό της εταιρίας SolidWorks,σε μια συνάντηση κορυφής που έγινε στο Τορόντο απο την Αμερικάνικη Ένωση Μηχανολόγων Μηχανικών (ASME) προκειμένου να παρουσιάσει ένα project.Λίγο πριν το meeting, o Chin του μίλησε για το θέμα που είχε ετοιμάσει και που είχε να κάνει με το παράλογα τέλειο.Ωστόσο ,ο Falcioni όπως αναφέρει στο άρθρο, παρόλο που δεν ήθελε να φανεί αγενής του ομολόγησε ότι δεν μπορούσε να συλλάβει (visualize) για τι πράγμα του μιλούσε.Σαν απάντηση πήρε δυο παραδείγματα.

Ο Steve Gass, κατασκευαστής πριονιών, σε μια στιγμή απόλυτης τρέλας ή σε μια έκρηξη εξυπνάδας, όπως το πάρει κανείς , συνέλαβε (visualized) την πιο παράλογη ιδέα: Να κατασκευάσει ένα πριόνι που κοβει ξύλα αλλά που δε θα κόβει τα δάχτυλα σε περίπτωση που η λεπίδα ερχόταν κατά λαθος σε επαφή με τον χειριστή.Η κοινή λογική δε μας βοηθάει ώστε να καταλάβουμε πως μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο πραγματικότητα κι όμως ο Gass μπόρεσε να αναπτύξει ένα ακρως επαναστατικό σύστημα ασφαλείας το οποίο σταματά και ανασύρει τη λεπίδα μέσα σε 5 msec δηλαδή μέσα σε 5 χιλιοστά (!!!) του δευτερολέπτου αφότου έρθει σε επαφή με το δέρμα.Το όλο concept είναι πολύ απλό, άλλωστε  εκ των υστέρων όλα μοιάζουν απλά.Για του λόγου το αληθές :

Μετά ο Chin του μίλησε για τον Paul Kateman ,ιδρυτής της MooBella Inc. O Kateman είχε την ιδέα να κατασκευάσει ένα υπαίθριο μηχάνημα (σαν αυτά που ρίχνεις το κέρμα και σου φτιάχνει καφέ) το οποίο θα φτίαχνει φρέσκο παγωτό μέσα σε 45 sec απο συστατικά τα οποία δεν είναι κατεψυγμένα και μάλιστα έχοντας μια μεγάλη γκάμα γεύσεων . Για του λόγου το αληθές ξανά :

Εγώ  κάπου εδώ θα κόλλαγα το slogan της Αdidas “Impossible is nothing”  και θα έκλεινε το θέμα.Ο Falcioni όμως όπως είναι φυσικό είδε λίγο πιο πέρα.Συγκεκριμένα στάθηκε στην ικανότητα που πρέπει να έχει κάποιος ωστε να μπορεί να διαχειριστεί με επιτυχία το απρόβλεπτο… και το απρόβλεπτο μπορεί να έχει να κάνει τόσο με design όπως στις παραπάνω περιπτώσεις όσο και με  crisis management.

Γενικά,το ρίσκο που παίρνουν οι managers παρεκλίνοντας απο ασφαλείς μεθόδους με σκοπό να κάνουν πάρα πολλά χρησιμοποιώντας πολύ λίγα στην προσπάθεια τους να γίνουν καλύτεροι, γρηγορότεροι και φθηνότεροι είναι αρκετά μεγάλο.Γι’αυτό κλείνοντας το άρθρο του τονίζει ότι το να εμπνευστείς αρχικά και στη συνέχεια να σχεδιάσεις και να κατασκευάσεις κάτι το “τρελό” είναι άξιο επαίνου εφ’όσον πρώτα έχουν προσεκτικά αξιολογήθει και εκτιμηθει οι συνέπεις μιας πιθανής αποτυχίας.

Random Posts

• Ένας ακόμη χαζός Έλληνας αναρωτιέται…
• Το αόρατο σχοινί
• Αναθεώρηση του ΑΕΠ
• Παραολυμπιακοί Αγώνες
• Η στιγμή της αλήθειας