Bigger, Stronger, Faster

Written by: Sidood 16. Oct, 2008 0 Απαντήσεις

Όταν έχεις διαμορφωμένη άποψη για ένα θέμα, είσαι διατεθειμένος να ακούσεις συγκεκριμένα επιχειρήματα επί αυτού. Είναι το λεγόμενο «confirming evidence trap». Η συγκεκριμένη παγίδα στον τρόπο σκέψης μας μάς οδηγεί στο να επιζητούμε πληροφορίες που ενισχύουν την άποψη που έχουμε διαμορφώσει, αποφεύγοντας πληροφορίες που είναι ενάντια σε αυτή. Στην παγίδα αυτή έπεσα – και δε μετανιώνω- κατά την 1η ώρα του ντοκιμαντέρ Bigger, Stronger, Faster.

Arnold Schwarzenegger: Πρότυπο του American Dream

Ακούτε για ένα ντοκιμαντέρ που ασχολείται με το ζήτημα των αναβολικών. Επιλέγετε να το δείτε για να εμπλουτίσετε την ήδη διαμορφωμένη και κάθετα αρνητική άποψη σας για τα παντός είδους βοηθήματα απόδοσης. Και επί αρκετή ώρα παρακολουθείτε μια προσπάθεια να πειστείτε ότι «έλα βρε αδερφέ, δεν είναι και τόσο άσχημα τα αναβολικά, αρκεί να μην τα παίρνουν παιδιά». Απορούσα και αναρωτιόμουνα βέβαια. Ας δούμε την πλοκή του Bigger, Stronger, Faster για να σας βάλω στο κλίμα:

Η ιστορία του σκηνοθέτη Chris Bell και των 2 αδερφών του, οι οποίοι μεγάλωσαν έχοντας ώς πρότυπα, μυώδεις γίγαντες, όπως ο Hulk Hogan, ο Sylvester Stallone και ο Arnold Schwarzenegger. Τα 2 αδέλφια έγινα μέλη της υποκουλτούρας των στεροειδών για να μιμηθούν τα είδωλά τους. Όταν όμως ανακαλύψουν ότι οι ήρωές τους έχουν παραβεί όλους τους κανόνες, τι πρέπει να κάνουν; Να ακολουθήσουν τους κανόνες ή τον δρόμο που χάραξαν οι ήρωές τους;

Εν τέλει, νομίζω το ντοκιμαντέρ είχε το στόχο του. Θα σταθώ στα βασικότερα στοιχεία του, συνιστώντας σας να το δείτε, όχι όμως για να καταλάβετε τις παρενέργειες των αναβολικών αλλά για να αντιληφθείτε λίγο περισσότερο την ιδιοσυγκρασία του μέσου Αμερικάνου που προσπαθεί με κάθε τρόπο να βγει στην επιφάνεια, να ξεχωρίσει.

Τι μου έμεινε από το Bigger, Stronger, Faster (spoiler):

Η ανοησία του αμερικάνικου ονείρου. Τα πρότυπα τύπου Χαλκ Χόγκαν, Ράμπο, Terminator και άλλων αμερικάνων ηρώων οδήγησαν και οδηγούν πολλούς ανθρώπους σε όλο τον κόσμο στην με κάθε τρόπο επιδίωξη του πλούτου και της δημοσιότητας. Ο δρόμος συχνά περιλαμβάνει και πλάγιους τρόπους, όπως είναι η χρήση αναβολικών: «όλα επιτρέπονται, πως αλλιώς θα πετύχεις το στόχο σου;»
Η αποκάλυψη ότι περισσότεροι από 2 χιλιάδες (!) Αμερικάνοι αθλητές, μεταξύ αυτών και ο Karl Lewis, πιάστηκαν ντοπαρισμένοι πριν την ολυμπιάδα της Σεούλ αλλά αθωώθηκαν και συμμετείχαν κανονικά στους αγώνες επειδή έκαναν «απρόσεκτη χρήση» των απαγορευμένων ουσιών.
Η ευκολία με την οποία στην Αμερική ο καθένας μπορεί να κυκλοφορήσει στην αγορά χάπια που ενισχύουν ή λένε ότι ενισχύουν την απόδοση. Το δόγμα «κυκλοφορεί αν αποδειχθεί ότι είναι ασφαλές» αντικαταστάθηκε με το «κυκλοφορεί μέχρι να αποδειχθεί ότι δεν είναι ασφαλές». Χαοτική η διαφορά και πολλοί σίγουρα θα πλήττονται.
Η δύσκολη θέση στην οποία έρχεται ο κυβερνήτης της Καλιφόρνια Άρνολντ Σβαρζενέγκερ και το κωμικό της όλης υπόθεσης όταν τον ακούς να δίνει συμβουλές για τα αναβολικά, έχοντας παραδεχθεί στο παρελθόν ότι πραγματοποιούσε χρήση.
Η ανοησία των αγώνων στα γυμναστήρια. Ποιος θα σηκώσει τα περισσότερα κιλά στον πάγκο; Και είναι λογικό βέβαια να χρειάζεσαι αναβολικά για να σηκώσεις 352 κιλά στο στήθος σου.
Η ματαιότητα του αμερικάνικου ονείρου, η με κάθε τρόπο επιδίωξη του και το στίγμα που έχει αφήσει σε γενιές Αμερικάνων. «Τα στεροειδή δεν είναι το πρόβλημα. Είναι η παρενέργεια. Του να είσαι Αμερικάνος.»

Αν και spoilerιάζω λέγοντας τα παραπάνω, νομίζω ότι και πάλι μπορείτε να το δείτε. Ίσως σταθείτε και σε ενδιαφέροντα σημεία που δεν τόνισα, σίγουρα υπάρχουν και άλλα.