Μερικές απλές συμβουλές, λοιπόν, για την όσο πιο ανώδυνη επιβίωση σας μακριά από το σπίτι :

1)      Μάθε να μαγειρεύεις τα βασικά (και δεν εννοώ μόνο τοστ). Αν το delivery boy σε ξέρει με το όνομα σου και κάθε φορά που παραγγέλνεις απέξω λες «μια απ’ τα ίδια», υπάρχει πρόβλημα.

2)      Βάλε μια στάνταρ μέρα για να καθαρίζεις το σπίτι. Οι αράχνες δεν είναι κατοικίδια.

3)      Αν μπεις στο σπίτι και είναι βυθισμένο στα σκοτάδια δεν είναι party έκπληξη. Τσακίσου να πληρώσεις κανένα λογαριασμό.

4)      Αν δεν πάρεις καφέ, δε θα έχεις καφέ, οπότε γράφε κάπου τι χρειάζεσαι και όρισε μια μέρα για να τρέχεις στο super market.

5)      Μείνε κοντά σε στάση λεωφορείου ή μετρό γιατί αλλιώς θα σε φάει το σπίτι ή το έξω. Δε χρειάζεται να βρεις σπίτι έξω από την πύλη του πανεπιστημίου.

6)      Μην διαλέξεις σπίτι δεκαπενταετίας και πάνω γιατί –από προσωπική πείρα- δε διορθώνεται με τί-πο-τα.

7)      Μη βάψεις τους τοίχους κόκκινους με tribal και graffiti χωρίς την άδεια του ιδιοκτήτη. Όσο κι αν επιμείνεις ότι αυτό του δίνει μεταμοντέρνο αέρα δεν νομίζω ότι θα το εκτιμήσει.

8)      Αν θες να ακούς τέρμα iron maiden, βάλε ακουστικά. Δεν είσαι μόνος.

9)      Πάρε αντικείμενα (τασάκια, φωτιστικά) σε έντονα χρώματα, κάνε κολάζ με photos σε πίνακα ανακοινώσεων κτλ. Κάνε το δωμάτιο χαρούμενο γιατί εκεί θα περάσεις από 4 έως 7 χρόνια της ζωής σου.

10)   Αγόρασε έπιπλα που θα έχουν πολλαπλές χρήσεις και ροδάκια για εξοικονόμηση χώρου. Δε χρειάζεται να πάρεις όλα τα έπιπλα μαζί. Ζώντας στο σπίτι θα δεις τι πραγματικά χρειάζεσαι.

Αν καταλήξεις σε συγκατοίκηση τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά.

Πρόβλημα 1: Είστε δύο και το υπνοδωμάτιο ένα.

Κάποιος πρέπει να κοιμηθεί στο σαλόνι. Μεγάλα παιδιά είστε, μπορείτε να το συζητήσετε πολιτισμένα. Εάν όμως οι καλοί τρόποι εξαντληθούν, υπάρχουν πολλές ενδιαφέρουσες εναλλακτικές. Ρίξτε κλήρο, παίξτε μολύβι – ψαλίδι – χαρτί, στρίψτε κέρμα. Το μαλλιοτράβηγμα δεν οδηγεί πουθενά.

Πρόβλημα 2: Τα δικά μου δικά μου και τα δικά σου δικά μου.

Σκέψου το αγαπημένο σου χρώμα. Φρόντισε να έχει διαφορετικό ο συγκάτοικος και επιλέξτε ό,τι χρειάζεστε (οδοντόβουρτσες, σφουγγάρι, πετσέτες κλπ) σε αυτές τις αποχρώσεις. Αν όλα αποτύχουν, η λύση της σειράς «Κωνσταντίνου και Ελένης» ενδείκνυται.

Πρόβλημα 3: Δουλειές του σπιτιού.

Συνεργασία. Αυτό είναι το σπίτι σας, δεν είστε καλεσμένοι, επομένως πρέπει να μοιράζεστε τις δουλειές. Επίσης να θυμάστε :

1)      Η συγκάτοικος σου δεν είναι η δούλα του σπιτιού

2)      Ο συγκάτοικος σου δεν είναι ο Bob ο μάστορας.

Είδη πρώτης ανάγκης:

1)      ψυγείο (συνήθως χρησιμοποιείται μόνο για παγάκια)

2)      τηλεόραση (αν και θα πιάσει περισσότερη σκόνη παρά τόπο)

3)      laptop (όχι μόνο γιατί το internet έχει μπει πια στη ζωή μας αλλά και γιατί πανεπιστήμιο και εργασίες πλέον πάνε πακέτο)

4)      καθρέφτης (must όχι μόνο για τις γυναίκες αλλά και για τους άντρες για να μην καταλήξετε σαν το Μόγλη)

5)      χαρτιά delivery για τις δύσκολες μέρες (ξέχνα το παστίτσιο της μαμάς)

Αν στην προηγούμενη σου ζωή ήσουν χίπης, αν όλη μέρα αράζεις με καφέ και τάβλι, αν το φως του ήλιου σε βλέπει μόνο γιατί τέλειωσε το γάλα και κάποιος πρέπει να πάει να πάρει, αν το σπίτι σου έχει γίνει meeting place για όλους, αν έχεις φτάσει στο 5^ο έτος και δεν το θυμάσαι γιατί δεν έχεις πατήσει στη σχολή, αν νέα σου μπορεί κανένας να μάθει μόνο από την πιτσαρία στη γωνία, να ξέρεις ότι η συγκεκριμένη κατηγορία κατοικίας δε μπορεί να οριοθετηθεί με ποσά λογαριασμών και συνθήκες γιατί είναι πολύ μεγάλο το φάσμα του πώς θα λειτουργεί. Συνήθως στατιστικά καταλήγει σε έξωση.

Εύχομαι σε όλα τα παιδιά που τώρα μπαίνουν στην περίοδο της ανεξαρτησίας και της μεγαλύτερης πνευματικής δραστηριότητας, καλή τύχη!

Random Posts

• Όνειρο
• Τσάρος;
• Φοιτητικές Εκλογές 2008
• Ωραίοι ως Έλληνες
• Θρησκεία και Νεολαία

Βρυξέλλες

Πέραν όμως όλων αυτών, η παραμονή μου στο εξωτερικό με βοήθησε να δω έναν διαφορετικό τρόπο σκέψης. Τα διάφορα ταξίδια μου σε τριγύρω χώρες μου έδειξαν διαφορετικούς τρόπους ζωής από τον δικό μας που ακόμα και αν έχεις ακούσει ή διαβάσει για αυτούς πρέπει να τους ζήσεις για να τους αντιληφθείς. Για την ακρίβεια είναι λογικό και επόμενο να συγκρίνεις ό,τι παρατηρείς με τη δικιά σου χώρα και με τις δικιές σου συνήθεις και παραδόσεις, με αποτέλεσμα να δεις που υπερέχουν οι άλλοι αλλά και που υπερέχεις εσύ. Στην πορεία λοιπόν ζήλεψα ως Έλληνας την οργάνωση των Γερμανών, την αυτάρκεια των Δανών και το απέραντο πράσινο στο κέντρο της πρωτεύουσας του Βελγίου, όμως αισθάνθηκα περήφανος όταν είδα την έλλειψη «ζεστών» και αληθινών κοινωνικών σχέσεων και δεσμών. Κρύες χώρες με κρύους ανθρώπους, αν και πάντα υπάρχουν οι εξαιρέσεις που επαληθεύουν τον κανόνα.

Επιπλέον αντιλήφθηκα για ποιο λόγο οι ευρωπαίοι είναι τόσο μαγεμένοι από τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό. Οι υπερμεγέθεις καθολικοί ναοί και οι μεγάλες πλατείες ήταν αξιοθέατα επιβλητικά και αξιοπρόσεχτα όμως από ένα σημείο και μετά αρκετά μονότονα. Πρόκειται για απομεινάρια αυτοκρατοριών της μεσαιωνικής περιόδου σε κάθε γωνιά της Ευρώπης, με κάποιες ασήμαντες σε μένα τουλάχιστον αρχιτεκτονικές διαφορές που με έκαναν να συνειδητοποιήσω πως για να δω κάτι εντελώς διαφορετικό πρέπει να πάρω το αεροπλάνο για την Ελλάδα και να επισκεφθώ την Ακρόπολη, τους Δελφούς ή το ναό του Επικούρειου Απόλλωνα στις Βάσσες.

Για όλα τα παραπάνω, αλλά και για επιπλέον λόγους που μπορεί να ανακαλύψει κάποιος μόνος του,
συστήνω σε όλους ανεπιφύλακτα να ζήσουν μια παρόμοια εμπειρία με αυτή που έζησα εγώ την περασμένη άνοιξη.

Random Posts

• Μια κυρία στα σαλόνια
• Ανοιχτός ο δρόμος προς το ταμείο!
• We’re back!
• Τινος είναι ρε Νατάσσα τα “παιδιά”;
• Ελευθερία λόγου

Στην εικοσάχρονη επαγγελματική μου πορεία βλέπω να παίζεται ένα παιχνίδι από τους περισσότερους αλλά δεν έδινα σημασία μέχρι πρότινος. Και λέω μέχρι πρότινος γιατί έφτασε και για μένα ο κόμπος στο χτένι με τις αδικίες που βιώνω τελευταία. Δεν έδινα σημασία ίσως γιατί δεν αισθανόμουν την ανάγκη επειδή οι καλές –περιστασιακές- κουβέντες του Προϊσταμένου μου, μου κάλυπτε αυτό το κενό ή γιατί τα πιστεύω μου σχετικά με την επαγγελματική στάση ενός εργαζόμενου ήταν τελείως διαφορετικά από αυτά που ίσχυαν και ισχύουν έως σήμερα.

Μαθήματα ...ήσυχης διπλωματίας

Ποιό παιχνίδι είναι αυτό;  μα φυσικά αυτό που κυριαρχεί σε όλες τις φάσεις της επαγγελματικής ενασχόλησης, στο παιχνίδι του να σου λένε κάτι, να συμφωνείς με αυτό που σου λένε,  να κάνεις αυτό που νομίζεις εσύ ή να μην κάνεις τίποτα (!), και μετά όταν ελέγχεσαι,  να το ισιώνεις με διάφορες προφάσεις και δικαιολογίες παιδικές(!) σαν αυτές που λέγαμε όταν ήμασταν δεκάχρονα παιδιά στους γονείς μας για αταξίες που κάναμε και κούναγαν το κεφάλι τους με νόημα. Τέτοιες δικαιολογίες λέω (!!) και δε φτάνει αυτό, αυτοί που έδωσαν την οποιαδήποτε εντολή, στο άκουσμα μιάς τέτοιας δικαιολογίας καλύπτονται(!) ικανοποιούνται(!!) και αυτοί μπορεί να είναι Γενικοί Δ/ντές σπουδαγμένοι, Δ/ντες Σύμβουλοι πολύ σπουδαγμένοι, ή ακόμη ακόμη και Πρόεδροι, Πρωθυπουργοί κλπ κλπ,  μιλάμε για άτομα που μπορεί να ορίζουν τις τύχες μας, ενώ εξώφθαλμα φαίνεται ότι τους κοροιδεύουν!

Εδώ κάτι δεν πάει καλά ή εγώ είμαι πολύ μπροστά ή το σύστημα είναι ολίγον από Θέατρο σκιών. Και επειδή φημίζομαι για την μετριοφροσύνη μου,  μάλλον για Εργαστήρι Θεάτρου Σκιών πρόκειται,  όπου διδάσκεται ένα μάθημα που θα έπρεπε να διδάσκεται από το δημοτικό σχολείο αντί της δεύτερης ξένης γλώσσας που διδάσκεται σήμερα , για να βοηθήσει λιγάκι και αυτούς που στο μέλλον όσον αφορά την επαγγελματική τους εξέλιξη δεν έχουν, ή δεν βρήκαν,  ή δεν θα βρουν ποτέ “μπάρμπα στην Κορώνη”, αυτό το μάθημα δεν είναι άλλο από το συγκεκαλημμένο ψέμα, από το ψέμα το πακεταρισμένο σε  βελούδινο περιτύλιγμα, το επίσημο αποδεκτό ψέμα που ζεί και βασιλεύει  έως τις μέρες μας: τη «ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ».

” Ο Αν-ΑγΩγοΣ “

Random Posts

• Car-jacking
• Φτώχεια: μερικά βασικά στοιχεία
• Kατεβάστε το γενικό για 15 λεπτά
• Βουλευτής και άλαλος;
• Πάγ-καλος

Αρκετά όμως με το χάιδεμα.Μιας και αυτή τη στιγμή ο προαναφερθέντας ταξιδεύει με το πλοίο για Ρέθυμνο όπου την Τρίτη θα παρουσιαστεί στο κέντρο εκπαιδεύσεως μπορούμε ανενόχλητα να αρχίσουμε τα πισωμαχαιρώματα.

Αγαπητέ Τzen έχεις μια λανθασμένη αντίληψη για το πήξιμο που πρόκειται να φάς.Σε γνωστό forum που αφορά τις στρατιωτικές θητείες έκανες το ακόλουθο σχόλιο το οποίο ουδέποτε σκέφτηκες ότι μπορεί να το ανακαλύψουμε πόσο μάλλον να το βγάλουμε στη φόρα.Κι όμως θα ‘πρεπε να το φανταστείς μιας και ξέρεις τι κωλόπαιδα είμαστε.

Εμείς το μόνο που μπορούμε να ευχηθούμε απο δω και πέρα είναι να μην το ανακαλύψει κάποιος ανώτερός σου αν και δε σου υπόσχομαι ότι δε θα τους το ταχυδρομήσω.Κατά τ’άλλα …

Καλό πήξιμο Ψάρακα

Random Posts

• Ελευθερία λόγου
• Πάμε να ρεφάρουμε….!!!
• Ναι, γιορτάζουμε
• Στιγμή τρέλας ή έκρηξη εξυπνάδας ;
• Φωτιά στο Colosseum!

Οι λύσεις δεν είναι πολλές. Μία είναι η πιο…σωστή αλλά πονάει. Πονάει στη τσέπη. «Γιατί δεν παίρνεις ένα ασύρματο πληκτρολόγιο; Είναι μια καλή αρχή.» Ναι, είναι. Αλλά αν αρχίσω να χαλάω λεφτά απλά για να μετατρέψω όλες τις ενσύρματες συσκευές σε ασύρματες, μάλλον θα πρέπει να βγω στο σεργιάνι για ανεύρεση κεφαλαίων. Για να περιορίσεις -απλά- το πρόβλημα με ένα ασύρματο πληκτρολόγιο, ένα ασύρματο ποντίκι και ένα σετ ασύρματων ηχείων χρειάζονται επιεικώς 300 ευρώ. Προτιμότερο θα ήταν να σκάψω το πάτωμα και να δημιουργήσω μυστικούς διαδρόμους για να τρέχουν τα καλώδια μου. Καλά μπορεί και να υπερβάλλω. Ή μήπως όχι;

Μια δεύτερη λύση την οποία τιμώ αναγκαστικά εδώ και αρκετό καιρό είναι το …οικονομικό χαλί. Ότι μπορεί λοιπόν κρύβει το συμπαθές χαλί που σκεπάζει το πάτωμα. Και αν φαίνεται ότι κυματίζει στην άκρη του, τι μπορώ να κάνω; Το όφελος που απολαμβάνω υπερτερεί σε σχέση με το κόστος που επωμίζομαι. Έρχονται ζεστές μέρες όμως. Το χαλί πρέπει να βγει, σωστά; Να βγεί; Και τι θα γίνουν όλα τα καλώδια που κρύβονται κάτω του;

Κάθε μέρα να τα φτιάχνεις, κάθε μέρα ακατάστατα θα είναι. Είναι το πρόβλημα μου. Μακάρι βέβαια όλα μου τα προβλήματα να περιορίζονταν εκεί. Μάλλον πρέπει να συμβιβαστώ. Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Κάτι στο υποσυνείδητο μου μού λέει ότι υπάρχουν και άλλοι εκεί έξω που αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα. Μπορεί και εσύ, που τώρα διαβάζεις την τελευταία λέξη των σκέψεων μου.

Random Posts

• Ocean’s 13
• Πίσω από τις λέξεις
• Hint.gr v.3.0
• Πάγ-καλος
• Το πραξικόπημα στην Ονδούρα και ο ρόλος των Η.Π.Α.

Τι σημαίνει κουτσομπολεύω? Κουτσομπολεύω σημαίνει υπάρχω! Ανοίγω το στόμα μου κι όποιον πάρει ο χάρος! Έχω μια καυτή πληροφορία και δίνω στους άλλους τροφή για σχόλια! «Δεν υπάρχει καπνός χωρίς φωτιά»! Τρελαίνομαι να κουτσομπολεύω τους άλλους αλλά δεν νιώθω πολύ άνετα να με σχολιάζουν οι άλλοι! Είναι καλύτερα όμως να με κουτσομπολεύουν παρά να με ξεχνούν!

Η λέξη κουτσομπολιό ταυτίζεται με την … κοινωνική κριτική και προέρχεται από την Κέρκυρα. Συγκεκριμένα, κουτσόμπολα είναι τα μπαλκόνια στα στενά σοκάκια της Κέρκυρας. Οι κυράδες βγαίνανε σ’ αυτά και κουβεντιάζανε.

Γενικότερα, το κουτσομπολιό έχει δύο διαστάσεις: Απ’ τη μία το κουτσομπολιό μπορεί να καταστρέψει ανθρώπους. Φήμες, αναλήθειες και εικασίες. Είναι αυτό που λένε «γλώσσα κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει». Στις κλειστές κοινωνίες (χωριό, σχολείο, συνοικία, τόπος εργασίας) το κουτσομπολιό αποτελεί μια από τις βασικές μορφές ελέγχου. Είναι το μεγάφωνο για την κυκλοφορία των πληροφοριών και η ράβδος για να ελέγχουμε εκείνον που παραβιάζει τους κανόνες. Από την άλλη το κουτσομπολιό κοινωνικοποιεί το άτομο μιας και μπορεί να κεντρίσει κανείς το ενδιαφέρον όλων ανά πάσα στιγμή. Μπορεί να δημιουργήσει διασημότητες, ίσως παροδικές αλλά σίγουρα προσδίδει αναγνωρισιμότητα. Μπορεί να ξε-αγχώσει κάποιον αφού δεν ασχολείται με τα δικά του θέματα αλλά με των άλλων. Μπορεί να διδάξει, καθώς ίσως δημιουργήσει την ανάγκη για μίμηση αλλά και να δείξει το κακό παράδειγμα και να δημιουργήσει μια τάση αποφυγής. Τέλος, μπορεί να βοηθήσει να καταλάβουμε ήθη, έθιμα και αξίες της κοινωνίας μας.

Το κουτσομπολιό είναι κομμάτι της ζωής μας. Σύμφωνα με έρευνες το 60-70% των συζητήσεων είναι κουτσομπολιά. Ψυχολόγοι, κοινωνιολόγοι και ανθρωπολόγοι, θεωρούν το να ασχολείται κάποιος με τις υποθέσεις των άλλων είναι ένα χαρακτηριστικό που διακρίνει όλα τα ανθρώπινα όντα και δεν ήταν ποτέ αποκλειστικά γυναικείο χαρακτηριστικό. Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα που διενεργήθηκε από την αμερικανική εταιρεία Industrial Society, το κουτσομπολιό μεταξύ συναδέλφων πρέπει ακόμα και να ενθαρρύνεται, γιατί συμβάλλει στη δημιουργία χαλαρού κλίματος στους χώρους όπου συναντιούνται οι υπάλληλοι.

Σήμερα η μόνη διαφορά που έχει το κουτσομπολιό σε σχέση με το παρελθόν είναι ότι παλιά ήταν κυρίως προφορικό, ενώ σήμερα έχει γίνει και γραπτό, οπτικοακουστικό, διαδραστικό. Τι είναι ένα blog? Η Μαρίλη Μαργωμένου, στην καθημερινή γράφει: “ Ήταν το ευτυχές έτος 2005 όταν ο δικτυακός μίτος της δημοσιογραφίας άρχισε να ξετυλίγεται: στις αρχές Ιανουαρίου, το blog «Εδώ TV» ξεκίνησε την ιντερνετική του δράση: πάνω – πάνω στη σελίδα του φιγουράριζε το τιτλάκι «Το ελεύθερο βήμα των δημοσιογράφων», δίπλα αναβόσβηνε ένα πορτοκαλί μάτι μέσα σε μια τηλεοπτική οθόνη, κι αν ήθελες να στείλεις δικές σου ειδήσεις για να δημοσιευθούν ως σχόλια, έπρεπε να πατήσεις στο σημείο που έγραφε «η φωνή σου, η άποψή σου είναι είδηση. Είναι δύναμη για σένα, είναι δύναμη για όλους».” Άρα που καταλήγουμε? Και τα Blogs κουτσομπολιά είναι, internetικής μορφής. Κατά συνέπεια και το Hint είναι ένα μεγάλο κουτσομπολιό. Ένα κουτσομπολιό που αγαπάμε ε;

Κουτσομπολιό αλά Κερκυραϊκά

Random Posts

• Τελικά ποιος είναι χορηγός του Ολυμπιακού;
• Bigger, Stronger, Faster
• Η μάνα και το νόημα της ζωής
• Μια αισιόδοξη νότα μετά τον “πόλεμο”
• Μπλεγμένος στα καλώδια

Μπορεί να μην ακούω κι εγώ τίποτα άλλο πέρα από το τραγούδι που παίζει κάθε φορά στη Δίεση 101,3, όμως οι υπόλοιπες μου αισθήσεις λειτουργούν τέλεια… Μυρίζω κι όλας καμιά φορά και μιας που μου δίνεται το βήμα… ας θυμίσω στους Αθηναίους φίλους μας πως το αποσμητικό είναι βασικό
πριν πάρουμε τους δρόμους το πρωί, γιατί τώρα που αρχίζει και το καλοκαιράκι… ποιος μας σώζει! Εκτός από το να μυρίζω λοιπόν μπορώ και βλέπω(αν και μου ‘χει ανέβει τελευταία η μυωπία) και αυτά που βλέπω μερικές φορές με κάνουν να βγω από το μικρόκοσμό μου και να πετάξω τα ακουστικά…

Σάββατο βράδυ, είπα να εκμεταλλευτώ το μετρό που ήταν ανοιχτό για ακόμη μια φορά τη νύχτα και ξεκίνησα να πάω προς Αγ. Αντώνιο, στη φίλη μου τη Μάρθα, για να πάμε Πετρούπολη για ποτάκι (παρεπιπτώντος περάσαμε τέλεια). Ωραία? Ωραία! (Ρωτάω κι απαντάω μόνη μου). Στο μετρό λοιπόν είδα ένα ζευγαράκι τόοοοσο αγαπημένο. Το αγόρι, ένα ψηλό λεπτό όμορφο παιδί(το αγόρι στην Αργολίδα εμείς το λέμε παιδί δεν ξέρω εσείς οι Αθηναίοι?) με μακριά μαλλιά και η κοπέλα μια πολύ γλυκιά δεσποινίδα, η οποία όμως είχε ένα κινητικό πρόβλημα με τα πόδια της. Με δυσκολία κινείτο, όμως με το αγόρι της δίπλα να την προσέχει, να την έχει αγκαλιά και τα συναφή που κάνουν τα ερωτευμενάκια στους δρόμους, τίποτα δεν την είχε εμποδίσει να βγει Σάββατόβραδο μέσα στον πανικό. Εκεί δεν άντεξα πέταξα τα ακουστικά από τα αυτιά μου. Ήταν το ελάχιστο που μπορούσα να κάνω έχοντας μπροστά μου αυτό που λένε αληθινή, ανιδιοτελής αγάπη! Μια αγάπη που ξεπερνά οποιοδήποτε πρόβλημα, είτε αυτό είναι κινητικό είτε όχι. Ένα χειροκρότημα για τα παιδιά αυτά παρακαλώ που δίνουν μαθήματα σε μας που ψάχνουμε να βρούμε το τέλειο εξωτερικά και μέσα σ’ αυτή μας την προσπάθεια πέφτουμε σε κάτι κακό εσωτερικά και το κρατάμε από φόβο μήπως πέσουμε σε τίποτα χειρότερο.

Πριν αρκετό καιρό ήμουν στον ηλεκτρικό με τα παιδιά και το τότε αγόρι μου, τον Όθωνα (η πρώτη σου αγάπη που λένε? Αυτό!). Και εκεί που είχαμε μια συζήτηση γύρω από τα ηλεκτρονικά παιχνίδια… Ως κλασική γυναίκα, γκρίνιαζα “λιγάκι” κι εγώ… Αρνιόμουν να καταλάβω τους άντρες που μεγαλώνουν ηλικιακά κι ακόμα παιδιά παραμένουν, με τα παιχνιδάκια και τη μπάλα τους. Με το Pro είχαν καταφέρει αυτά τα δύο να τα κάνουν ένα και ηλεκτρονικό και μπάλα…
Απορούσα που σπαταλούσαν τόσο χρόνο μ’ αυτό το μαραφέτι! Και δεν ήταν μόνο ο Όθωνας και η παρέα του αλλά και η δικιά μου παρέα που μέχρι σήμερα με βασανίζει μ’ αυτό! Και εκεί που όπως σας είπα γκρίνιαζα “λιγάκι” πετάγεται ένας κύριος 40 χρονών(και βάλε) και λέει αγανακτισμένος: “Αχ φίλε μου, οι γυναίκες ποτέ δε θα μας καταλάβουν! Τι θέλουν να γυρνάμε μέχρι το πρωί έξω με τους φίλους μας! Με το pro ξεδίνουμε και ξέρουν και που είμαστε!”. Εν μέρει ο κυριούλης είχε ένα δίκιο, αλλά εμένα με έπιασε κρύος ιδρώτας… Θα φτάσουν 40 χρονών και ακόμα θα παίζουν? Βέβαια τώρα πια έχω σταματήσει να γκρινιάζω, όχι στον Όθωνα, αλλά στους φίλους μου (γιατί ο Όθωνας έχει γλυτώσει από μένα), γιατί απλά είπα να μάθω κι εγώ να παίζω pro για να συμβαδίσω με την εποχή. Τώρα το πρόβλημά μου ξέρετε ποιο είναι? Κλέβεις τη μπάλα, τρέχεις πάνω στο γρασίδι, δίνεις πάσα, ξανατρέχεις, γλυτώνεις να σου κλέψουν την μπάλα και φτάνεις στη μικρή περιοχή και θες τόσο πολύ να βάλεις γκολ που πατάς το τετράγωνο με δύναμη… και πάει Out!E όχι αυτό δεν είναι δίκαιο. Είπαμε να έχεις αυτοσυγκράτηση και να μη σε πιάνουν τα νεύρα σου όταν παίζουν οι άλλοι pro, αλλά και να επιβάλλεται να έχεις αυτοσυγκράτηση όταν παίζεις κι εσύ?

Μια άλλη φορά στον ηλεκτρικό πάλι, με την κολλητή μου Ανθή, (αν δεν κάνω λάθος, που δεν κάνω γιατί εγώ θυμάμαι καλά, όχι σαν κάποιους άλλους), πηγαίναμε προς Πειραιά. Εκεί λοιπόν, και ενώ σηκώθηκα όρθια για να κάτσει ένας παππούλης, βλέπω τον εν λόγω παππούλη να ανοίγει σταυρόλεξο να λύσει. Όπως είπαμε, μπορώ και βλέπω και καθώς ήμουν ακριβώς από πάνω από εκεί που καθόταν ο κύριος αυτός, μπορούσα και έβλεπα μια χαρά. Το τέλος της ιστορίας μας είναι στη στάση του τρένου Πειραιάς όπου ο παππούλης με ευχαρίστησε πολύ ευγενικά που τον βοήθησα να λύσει το σταυρόλεξο και που του έκανα παρέα μέχρι το σπίτι του. Είχα χαρεί τόσο που έκανα χαρούμενο έναν άνθρωπο. Συνήθως μπαίνω στο τρένο και το μόνο που με ενδιαφέρει είναι να φτάσω όσο πιο γρήγορα γίνεται στον προορισμό μου. Είναι πολύ σημαντικό για έναν άνθρωπο μεγάλης ηλικίας να του δώσεις λίγο από τον «πολύτιμο» σου χρόνο!

Συμπέρασμα? Μέσα στο πήξιμο της Αθήνας και μέσα στον πανικό των Αθηναίων αν θες μπορείς να βρεις πράγματα, να δεις, να ακούσεις… που αύριο θα σε κάνουν καλύτερο! Όσα ανέφερα παραπάνω είναι μονάχα λίγα από αυτά που έχω ζήσει στους αθηναϊκούς δρόμους και με κάνουν να χαίρομαι που δεν έχω μάθει ακόμα να οδηγώ και γυρνάω με τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Τελειώνω με ένα πολύ χαρούμενο μήνυμα «Η αγάπη βρίσκεται παντού και χρόνος υπάρχει για όλα»!

Random Posts

• Συγκλονιστικό ηχητικό απ’τον Alpha Radio
• Ένας ακόμη χαζός Έλληνας αναρωτιέται…
• Παρελθόν ο Τάκης Λεμονής
• Περί παρελάσεων
• Οι νεκροί συνάνθρωποί μας

Η μύηση μου οφείλεται αποκλειστικά και μονο στην ξαδέρφη μου η οποια δεν υπήρξε απλά Fan,ψυχωμένη θα έλεγα αν και στην πορεία πρέπει να την προσπέρασα.Δημοτικό ακόμα το Star έδινε στέγη σε μια από τις πιο γνωστες σειρές παγκοσμίως την οποια αγνοούσα για χάρη του Kabamaru και των λοιπών.Επισκέπτοντας τακτικά όμως τα ξαδέρφια μου δε θα μπορούσα να μη μυρίσω την αύρα X Files που κατέκλυζε το σπίτι τους στο Γαλάτσι. Εκείνη την περίοδο λοιπόν παρασυρόμενος από τις προτροπές της ξαδέρφης Σίσσυς είδα τα πρώτα μου επεισόδια.Ίσως όχι με το ίδιο πάθος και την ίδια θερμη που τα έβλεπα αργότερα αλλα σημασία έχει ότι τότε άρχισαν όλα.

Με τον καιρό και με τη συνεχή ενημέρωση απο την ξαδερφη μου για οτιδήποτε είχε να κάνει με το σπoρ άρχισα να μπαίνω στον κύκλο των Fan ,ομολογώ χωρίς να το καταλαβαίνω.Πώς θα μπορούσα να αντισταθώ άλλωστε όταν ο Chris Carter, director της σειράς, είχε καταφέρει να πλάσει μύθους τόσο μέσα στα πλάττω, όπως το περίφημο φιλί των δυο συνεργατών που ποτε δεν ερχόταν, όσο και έξω από αυτά αφήνοντας να διαρρεύσει για παράδειγμα ότι ο Cigarette Smoking Man που στη σειρά κάπνιζε τσιγάρα ασταμάτητα και ποτε ολόκληρα στην πραγματικότητα ήταν ένας φανατικός αντικαπνιστής που η παραγωγή αναγκαζόταν να πληρώνει την κατασκευή τσιγάρων χωρίς νικοτίνη,πίσσα και τα ρέστα.Όλα αυτά είναι κάτι που εξιτάρουν τον τηλεθεατή και τον βυθίζουν ακόμα πιο πολύ στον εθισμό.

Το Star για την ιστορία έδειξε μέχρι την πέμπτη season η οποια τελειώνει με το κλείσιμο των Xfiles με τους φαν να αναμένουν με αγωνια την ταινία Fight the Future για το τι μελλει γενέσθαι και κυρίως για το αν επιτέλους  θα γίνει το πολυπόθητο “φάσωμα” .

Γυμνάσιο πια δε θα μπορούσα να λειπω από αυτή την παράσταση και προφανώς δε θα μπορούσε να μην κάθεται διπλα η ξαδέρφη μου.Αν και φτάνοντας πιο κοντά από ποτε το φιλί δεν έσκασε ούτε τότε, με μια κραυγή απογοήτευσης όλων των παρευρισκομένων να δονεί το cinema .Στο cine Diana λοιπόν κοντά στο σταθμό του Αμαρουσίου διπλα από το ερειπωμένο σπίτι που σε έκανε να ανατριχιάζεις και που τώρα έχει γκρεμιστεί ήταν η επι της ουσίας έναρξη της πόρωσης μου .

Μετά την ταινία, τα X στην Αμερική μπαίνανε στην έκτη season ενώ στην Ελλάδα σκοτάδι όπως γίνεται τις περισσότερες φορες.Τη στιγμή λοιπόν που θα έπρεπε να τρώγονται τα κανάλια μεταξύ τους για το ποιος θα αποκτήσει τα δικαιώματα βλέπαμε κάποιες επαναλήψεις αρχικά ενώ στη συνεχεια τίποτα.

Μέχρι που στη B’ λυκείου γίνεται το θαύμα.Τα δικαιώματα τα αγοράζει ο ANT1 και δείχνει πλέον επεισόδια σε καθημερινή βάση.Για την ακρίβεια σε μεταμεσονύκτια .Επεισόδια με το κουτάλι μεν, απαγορευτική ώρα για παιδια πανελληνιων δε το video έκανε τη βρώμικη δουλειά, ρυθμισμένο να ξεκινάει σα φάντασμα μέσα στο σκοτάδι του σαλονιού και να καταγραφει για 3 ώρες προκειμενου να είμαι σίγουρος ότι ελάχιστα επεισόδια θα κατάφεραν να μου ξεφύγουν.

Ο Αnt1 λοιπόν ξεκίνησε την προβολή από την πρώτη season και με γρήγορα βήματα κατάφερε να φτάσει μέχρι την έβδομη καλύπτοντας έτσι το χαμένο έδαφος.Μια πόρωση χωρίς προηγούμενο κατακλύζει κάθε γωνια της καθημερινότητας μου.Από τα οποια emails είχα φτιάξει και τα nicknames που χρησιμοποιούσα σε sites μέχρι την μπλούζα της πενθήμερης όλα γράφανε trust no one ,κάτι που όπως διακρίνετε δεν έχει πάψει ούτε σήμερα.

Κάπως έτσι πέρασε κι η Γ’Λυκείου και  βρίσκομαι, σα φοιτητής πλέον, στην Πάτρα.’Ομως αν σαν παιδί πανελληνίων δεν κοιμόμουν μετά τις 2.30 ,σαν πρωτοετής δε γύρναγα σπίτι πριν τις 4.00 .Έτσι μαζί με τα υπόλοιπα πράγματα κουβαλάω και το video προκειμενου να δω την όγδοη season και στη συνεχεια το κύκνειο άσμα των X Files.Αντιθέτως όμως η ένατη και τελευταία σεζόν μπορεί να διαφημίστηκε αλλα δεν παίχτηκε ποτε.Εποχή του isdn ακόμα δεν είχα άλλες διεξόδους.

Το πράγμα ξεχάστηκε αλλα ποτε δεν έσβησε,μέχρι που στο δεύτερο έτος μπαίνω σε ένα videoclub.Τα ματια μου καρφώνονται σε δυο πακέτα.Πρόκειται για τις δυο τελευταίες season.Της λέω 50 και για τα δύο και η σκύλα μου λεει δεν πουλιούνται.Την πίεσα, δέχτηκε αλλά παίζοντάς μου βρώμικο παιχνίδι τελικά δε μου τα παραχωρεί.Με τη διαδικασία του νοικιάσματος και της αντιγραφής να μη μου κάνει αίσθηση καταφεύγω στη λύση που ναι μεν ήθελα να αποφύγω αλλα που πλέον αποτελούσε μονόδρομος και άκουγε στο όνομα e-Bay.All complete Seasons plus the movie από έναν κινέζο.Η τιμή άγγιξε το 4 με δυο μηδενικά από πίσω.Πάλι καλά που δε μου στείλε αναβολικά και οι μέρες πια θυμίζουν τα βραδια του λυκείου.Όσο για το βίντεο club οποτε περνάω απέξω αφήνω και λίγο λυσοζύμη για να με θυμάται.

Όταν τελικά τα είδα όλα (κι ολα αυτα πριν τρια χρόνια) ένα κεφαλαιο το οποιο ξεκίνησε στο δημοτικό και διέσχισε την εφηβία μου ,κλείνει στα πρώτα χρονια των σπουδών μου.Από τότε πραγματικά δεν έχω καταφέρει να παρακολουθήσω καμια άλλη ξένη σειρά.Που και που πετάω κάνα DVD και βλέπω κάνα ξεχασμένο επεισόδιο των X .

Ο χρόνος πάγωσε για μένα και θα ξεπαγώσει αυτό το φθινόπωρο.Ως κεραυνός εν αιθρία έπεσε η ανακοίνωση ότι είναι στα σκαριά η δεύτερη ταινία.Μετά το 2003 λοιπόν που ήταν το επίσημο τέλος των Χ FILES εμείς οι τελειωμένοι FANS θα πάρουμε μια 90λεπτη δόση που προφανώς θα ναι και οριστικά η τελευταία. Δέκα χρονια μετά την πρώτη ταινία (σαν χτες μου φαίνεται) θα επιδιώξω να είμαι στο ίδιο cinema με την ίδια ξαδέρφη…

To be continued…

Διαβάστε επίσης:

• The X Files
• The Sky is Broken

Δυστυχώς ή ευτυχώς,ο Ιούλιος βρήκε τους περισσότερους φοιτητές κάπου χωμένους στα βιβλία τους.Άλλοι τελείωσαν σήμερα (όπως ο υποφαινόμενος) άλλοι συνεχίζουνε και την άλλη εβδομάδα.Κάποιος που μόλις προσγειώθηκε στην Ελλάδα από …το διάστημα και γνώριζε ότι τα Πανεπιστήμια ολοκληρώνουν τις εξετάσεις τους στα τέλη Ιουνίου θα αναρωτιόταν γιατί επιμηκύνθηκε έτσι η ακαδημαϊκή χρονιά.Φανταστείτε την απορία του άμα μάθαινε ότι αμέσως μετά τον δεκαπενταύγουστο ακολουθεί νέα εξεταστική περίοδος με όλες τις συνέπειες αυτού στο πρόγραμμα ενός συνειδητοποιημένου φοιτητή.

Ο λόγος για τα παραπάνω;Πριν από κάποιους μήνες επιλέξαμε τον δρόμο της αντίδρασης.Αντίδραση στα σχέδια μιας κυβέρνησης που προσωπικά δε με βρίσκουν 100% αντίθετο στους βασικούς άξονες (αξιολόγηση στα Πανεπιστήμια,αναγνώριση ιδιωτικών Πανεπιστημίων),αλλά που δε μπορεί να μου εγγυηθεί με την προχειρότητα με την οποία λειτουργεί ότι θα φέρει στη χώρα μας τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις στο χώρο της ανώτατης εκπαίδευσης.Τα μέτρα προσαρμόζονται και αλλάζουν θυμίζοντας μια κατάσταση “Όπου φυσάει ο άνεμος”.Είναι σημαντικό να προσέξουμε ότι το περίφημο νομοσχέδιο για τα Πανεπιστήμια,μετά τις τελευταίες τροποποιήσεις,δεν εισάγει τίποτα στο χώρο της Ανώτατης Εκπαίδευσης πλην της ουσιαστικής κατάργησης του ασύλου.Κάποιοι το καλούν ακόμα εκπαιδευτική μεταρρύθμιση.Ας μην επεκταθώ περαιτέρω.

Τότε λοιπόν επιλέξαμε τον δρόμο των καταλήψεων.Αποδεκτός ή μη,είναι το μόνο όπλο που μπορεί να λογαριάζει(;) μια κυβέρνηση.Σήμερα το πληρώνουμε.Όχι επειδή εξεταζόμαστε στα μαθήματα δύο εξεταστικών σε μια περίοδο 2 (άντε 2μιση) μηνών,αλλά επειδή οι εξεταστικές περίοδοι είναι αναίτια συμπυκνωμένες.Στην εξεταστική του χειμερινού εξαμήνου που μόλις ολοκληρώθηκε στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών εξετάστηκα σε 4 μαθήματα (του εξαμήνου μου) σε διάστημα μιας εβδομάδας (ΠΑΡ-ΔΕΥ-ΠΕΜ-ΠΑΡ).Στην εξεταστική του εαρινού εξαμήνου,εξετάζομαι σε 5 μαθήματα (πάλι του εξαμήνου μου) σε αντίστοιχο διάστημα.Φανταστείτε το αδιέξοδο ενός φοιτητή που μπορεί να μεταφέρει από προηγούμενα έτη π.χ. 2 ακόμα μαθήματα.Οι εκκλήσεις των φοιτητικών παρατάξεων για αύξηση έστω μιας εβδομάδας δεν οδηγούν πουθενά τουλάχιστον στο δικό μας Πανεπιστήμιο.Σαν να το ευχαριστιούνται κάποιοι.Σαν να μας θέλουν ήσυχους.Σαν να μη μας θέλουν να εκφέρουμε γνώμη.Σαν να προσπαθούν να μας παραδειγματίσουν.Εκδίκηση,κακός σχεδιασμός ή σύμπτωση;Περιμένω να ακούσω την άποψη σας,τι συμβαίνει στα δικά σας Πανεπιστήμια αλλά και τι μαρτύριο περάσατε/περνάτε το φετινό καλοκαίρι.Γιατί απλά ξέρω και εγώ τι περάσατε φέτος το καλοκαίρι.

Random Posts

• Τινος είναι ρε Νατάσσα τα “παιδιά”;
• Κάνεις για πιλότος;
• Είναι παντοδύναμα τα blogs;
• Φωτογραφίες από τα επεισόδια στην Αθήνα
• Φυλακές. Τι γίνεται εκεί μέσα;

Φτάνοντας για πρώτη φορά στο αστυνομικό τμήμα,είμαι στην πολύ ευχάριστη θέση να έχω τον παρακάτω διάλογο με τον φρουρό του τμήματος:
Φρουρός:Παρακαλώ τι θα θέλατε;
Εγώ:Ενδιαφέρομαι να βγάλω μια ταυτότητα.Θα ήθελα να μάθω τι χρειάζεται να προσκομίσω.Μόνο να σας πω ότι έχω δεν έχω χάσει την παλιά.Απλά χρειάζομαι μια καινούρια.
Φρουρός(με ύφος χαζεμένο):Μάλιστα,εε,πότε τη βγάλατε την ταυτότητα σας;
Εγώ:Το 1999.
Φρουρός:Νομίζω,εε,νομίζω ότι,εε,μπορείτε,εε,να ταξιδέψετε και με αυτή.
Εγώ:Δε τη χρειάζομαι για να ταξιδέψω.Μήπως μπορείτε να μου πείτε τι χρειάζεται να έχω μαζί μου;
Φρουρός:Ναι.Πιστοποιητικό γέννησης και 4 φωτογραφίες.Αλλά,εε,νομίζω ότι μπορείτε να ταξιδέψετε και με αυτή.
Εγώ:Σας είπα δεν τη χρειάζομαι για να ταξιδέψω.Τη θέλω για ένα δίπλωμα που θα δώσω.
Φρουρός:Δίπλωμα;Τι δίπλωμα;
Εγώ:Ένα δίπλωμα σε ένα ξένο οργανισμό που για να πιστοποιήσει ποιοι είμαστε ζητάει ταυτότητα με λατινικούς χαρακτήρες.Που μπορώ να ρωτήσω να μου απαντήσει κάποιος με βεβαιότητα τι χρειάζεται;
Φρουρός:Εεε,πάνω στον 2ο όροφο,αλλά θα έχουν δουλειά…
(ΣΣ:Η δουλειά αυτών των υπηρεσιών(Δήμος,αστυνομία) δεν είναι να εξυπηρετούν τον πολίτη;)
Μπαίνοντας στο τμήμα,διαβάζω μια ανακοίνωση κατατοπιστικότατη.10 λόγους για τους οποίους μπορεί να χρειαστεί να αλλάξεις ταυτότητα και τι πρέπει να προσκομίσεις σε κάθε περίπτωση.Φεύγω έχοντας πραγματοποιήσει τον πρώτο στόχο μου.

Day 2-Δευτέρα 26 Φεβρουαρίου Ώρα 12.10

Μετά από ορισμένες άλλες δουλειές που είχα να τακτοποιήσω,καταφθάνω στο αστυνομικό τμήμα με όλα τα ζητούμενα ανά χείρας στις 12 η ώρα.Ανεβαίνω στο γραφείο των ταυτοτήτων.Βλέπω έξω να περιμένουν λίγοι άνθρωποι,3-4.Χτυπάω ευγενικά την πόρτα του γραφείου,καλησπερίζω και περνάω στο παρασύνθημα:
-Για ταυτότητα θα ήθελα να…
Πριν προλάβω να ολοκληρώσω τη φράση μου,έρχεται η πρώτη καμπάνα:
-Έχετε γράψει το όνομα σας στη λίστα;
-Λίστα;αναρωτιέμαι μιας και δε μου ανέφερε κανείς κάποια λίστα.
-Αν δεν έχετε γραφτεί,αποκλείεται να σας εξυπηρετήσουμε,δεν προλαβαίνουμε σήμερα.Ελάτε αύριο αλλά πρωί.8 η ώρα να είστε εδώ!

Day 3- Τρίτη 27 Φεβρουαρίου
Μέρος Α
Ώρα 8.10 π.μ.

Η τρίτη μέρα ενασχόλησης μου με το θέμα ταυτότητα με λατινικούς χαρακτήρες ξημέρωσε.Αγουροξυπνημένος,ετοιμάζομαι να πάω στο αστυνομικό τμήμα.Η γνωστή διαδρομή.Ανεβαίνω στο γραφείο ταυτοτήτων,βλέπω πάλι κόσμο απ’έξω.Χτυπάω την πόρτα και ξαναρωτάω ευγενικά:
-Καλημέρα σας.Για ταυτότητα καινούρια έχω έρθει.
-Συμπληρώθηκε ο αριθμός για σήμερα φίλε μου.
-Τι εννοείται συμπληρώθηκε;Μου είχατε πει χτες να έρθω στις 8 η ώρα το πρωί,η ώρα είναι 8.10 και μου λέτε συμπληρώθηκε;
- Και όμως συμπληρώθηκε!Εμείς 8 η ώρα ανοίγουμε,αν έρχεται ο κόσμος από τις 6 δε μπορούμε να κάνουμε κάτι.
-Και εμείς τι φταίμε δηλαδή να ταλαιπωρούμαστε;
Αμέσως μου έρχεται μια λογικότατη απορία που θα ερχόταν στον καθένα,εκτός μάλλον από τους αρμόδιους.
-Για ποιο λόγο δε βάζετε μια λίστα συνολική και όποτε είναι να μας φωνάζετε;Σε 10 μέρες;Σε 10!Δε με ενοχλεί.Προσωπικά τη θέλω την ταυτότητα σε 2 μήνες,φωνάξτε με τότε.
-Δε γίνεται,δυστυχώς.
Γιατί δε γίνεται μέχρι και σήμερα δεν είχα καταλάβει.
-Τι να κάνω τελικά εγώ;Πως θα εξυπηρετηθώ;
-Ελάτε στις 1.30 μ.μ. και αν έχουμε τελειώσει θα σας τακτοποιήσουμε.
Λέω και εγώ,άντε κομμάτια να γίνει.Θα έρθω στις 1.30μ.μ. και θα μου την βγάλουν την ταυτότητα επιτέλους.

Δε μπορούσα να το φανταστώ όμως…

Μέρος Β
Ώρα 13.30

Και ξανά προς … το αστυνομικό τμήμα τραβώ,2η φορά την ίδια μέρα,αυτή τη φορά γεμάτος ελπίδα ότι η ταλαιπωρία θα λάβει τέλος.
Χτυπάω την πόρτα και πάλι.Αποστομωτικός ο υπάλληλος.
-Δεν προλαβαίνουμε με τίποτα.
-Αφού δεν προλαβαίνετε γιατί μου είπατε να έρθω;(αναπάντητη απορία)
Πότε να έρθω τελικά;Πως θα γίνει;Θα ξημεροβραδιαζόμαστε στο τμήμα;
-Αύριο δουλεύουμε μεσημεριανή βάρδια.Ξεκινάμε στις 2.Ελάτε όμως πιο νωρίς.Κατά τις 12.30 ώστε να προλάβετε να μπείτε στη λίστα.Παίρνουμε 20 άτομα τη μέρα περίπου.
Από συνήθεια,μιας και είμαι και ευγενικό παιδί,μου ξεφεύγει ένα «ευχαριστώ»,προλαβαίνω να το διορθώσω όμως. «Τι ευχαριστώ δηλαδή..»
Η ελληνική αστυνομία στις δόξες της.

Day 4-Τετάρτη 28 Φεβρουαρίου Ώρα 12.10

Σήμερα,που γράφω και όλα αυτά,σκέφτηκα ότι για να επιτύχω στην αποστολή μου θα πρέπει να παρακούσω τις εντολές του υπαλλήλου.
Δε θα πάω στις 12.30,γιατί «σε όσους γκρίνιαζαν τα ίδια θα έλεγε και στις 12.30 η λίστα θα είχε συμπληρωθεί.Θα πάω κατά τις 12.Στη ζούγκλα πρέπει να επιβιώσεις όπως μπορείς.»Κάπως έτσι σκέφτηκα και ξεκίνησα απελπισμένος για άλλη μια μέρα παρέα με τους αστυνομικούς.
12.10 η ώρα λοιπόν καταφτάνω στο αστυνομικό τμήμα.Η πολυπόθητη λίστα εκεί,ακουμπισμένη πάνω σε ένα τραπέζι με περίμενε.Βλέπω τον στυλό παραδίπλα,τον αρπάζω και γράφω ως 11ος παρακαλώ(άλλοι 10 είχαν πάει πριν τις 12) το ονοματάκι μου στη σειρά.Η λίστα ήταν ένα απλό χαρτί Α4,χωρίς καμία σφραγίδα το οποίο μπορούσε ο καθένας να πάρει και να σκίσει,να φτιάξει το δικό του με το δικό του όνομα πρώτο.Ευτυχώς τέτοιο περιστατικό δεν έζησα.Όσοι γράφαμε λοιπόν το ονοματάκι μας στη λίστα,έπρεπε μέχρι τις 2 που θα άνοιγε η υπηρεσία να τη φρουρούμε λες και επρόκειτο για κάποιο ιερό κείμενο.
Ήπια καφέ(χρυσές δουλειές κάνει ένα καφενεδάκι δίπλα στην αστυνομία),διάβασα εφημερίδα(όπως και το περίπτερο παρακάτω),έλυσα ασκήσεις μαθηματικών(για το δίπλωμα που τους έλεγα),έπαιξα τρίλιζα και SOS με την κοπέλα μου που μου έκανε παρέα,σε ένα κατά τα άλλα πολύ δημιουργικό δίωρο.
Μέχρι τις 2,είχαν μαζευτεί περίπου 40 άτομα.Οι μη υποψιασμένοι είχαν την ίδια ελπίδα που είχα και εγώ την πρώτη μέρα.Σε κάποιους εξηγούσαμε ότι μάταια κάθονταν και έχαναν το χρόνο τους,αλλά οι περισσότεροι προτιμούσαν να περιμένουν.
2 η ώρα φτάνουν επιτέλους οι υπάλληλοι και μας φωνάζουν στο γραφείο ταυτοτήτων.
«18 άτομα θα πάρουμε σήμερα!»
Αρχίζει τότε το (καθημερινό;) κράξιμο.Μια γυναίκα έβαλε τα κλάμματα.Ένας άντρας που είχε αφήσει τη δουλειά του φώναζε για τα πόσα μεροκάματα θα έχανε ακόμα.Ένας παππούς έβριζε το ελληνικό κράτος.Ένας άλλος είπε στον υπάλληλο ότι θα πάει στο διοικητή. «Δεν πας και στον υπουργό;»,του απαντάει εκείνος.
Εγώ ήμουν χαρούμενος.Είχα περάσει ήδη από τη θέση τους και ευελπιστώ ότι αν ποτέ χρειαστεί να ξαναπεράσω όλες αυτές οι αστειότητες θα έχουν διορθωθεί.
Ο υπάλληλος συνέχισε: « Τρία άτομα την ώρα θα παίρνουμε.Οι τρεις πρώτοι να περιμένουν.Οι αριθμοί 4,5,6 να έρθουν στις 3 κ.ο.κ.»
Εμένα μου είπαν να πάω στις 5 η ώρα.

Τελευταία πράξη του δράματος.(το δράμα χωρίς εισαγωγικά)
Τετάρτη Ώρα 5 μ.μ.

Η κορύφωση του έργου.Η ταυτότητα βγήκε.Ναι,πιστέψτε το.Την έχω στα χέρια μου πλέον. Η ταλαιπωρία έλαβε τέλος.Η διαδικασία δεν ήταν ούτε 20 λεπτά.Όταν την πήρα στα χέρια μου,περίμεναν απ’έξω 5-6 άνθρωποι ακόμα.Λίγο ακόμα να την αργούσαν και η ελληνική αστυνομία θα είχε συμβάλλει στην ανάπτυξη φιλικών σχέσεων μεταξύ μας.Είχαμε μιλήσει αρκετά εξάλλου όλες αυτές τις μέρες.

Επίλογος

Είπα να γράψω όλα όσα πέρασα μήπως μπορέσει κάποιος να γλιτώσει κάτι απ’όλα αυτά. Τελικά σήμερα έμαθα και τον λόγο που δε δημιουργούν μια λίστα αναμονής πχ.εβδομαδιαία. «Για να μην τους κατηγορήσουν»,λέει, « ότι εξυπηρετούν τους δικούς τους ανθρώπους.» Λες και τώρα αν θέλουν δε μπορούν να τους εξυπηρετήσουν.
Τα συμπεράσματα τα αφήνω σε σας.Εγώ έγραψα (και πέρασα) πολλά για να κάνω κάτι τόσο απλό.Αν κουραστήκατε να το διαβάσετε,φανταστείτε πόσο κουράστηκα να το ζήσω.Οι διαδικασίες είναι δυσκίνητες σίγουρα αλλά και οι ίδιοι οι υπάλληλοι (στους οποίους δε ρίχνω ευθύνες,εντολές εκτελούν) θα μπορούσαν να πάρουν μια πρωτοβουλία παραπάνω και να βοηθήσουν τον κοσμάκη.Ότι θέλετε να με ρωτήσετε από διαδικαστικά για ταυτότητες,διαβατήρια κλπ μη διστάσετε.Τα έμαθα καλά τόσες μέρες στο τμήμα…

Περαστικά μας λοιπόν…

Random Posts

• Ηλέκτρα του Σοφοκλη από τον Stein
• Στους δρόμους αδέρφια!
• Μάκης εναντίον Κλαδά Μέρος Β
• Totti’s 200 Goals
• Τριτος κόσμος;