Oι «Πέρσες» του Αισχύλου είναι το αρχαιότερο σωζόμενο δράμα και το μοναδικό που επικεντρώνεται σε ένα γεγονός που θα αποκαλούσαμε ιστορικό: πραγματεύεται τον αντίκτυπο που είχε στην περσική αυλή η τρομακτική ήττα των Περσών στη Σαλαμίνα το 480 π.X., και, έμμεσα, τη θριαμβευτική νίκη των Aθηναίων.Το έργο γράφτηκε μόλις επτά χρόνια μετά τα ιστορικά γεγονότα. 2482 χρόνια μετά ανέβηκε στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου από τον Βούλγαρο σκηνοθέτη Γκότσεφ, σε μία παραγωγή του Εθνικού Θεάτρου.

Ο θίασος του Εθνικού Θεάτρου που υπό την καθοδήγηση του Ντίμιτερ Γκότσεφ ανέβασε στην Επίδαυρο τους «Πέρσες» του Αισχύλου.

Αν το άρθρο αυτό δεν είναι το πρώτο σχετικό που διαβάζετε, σίγουρα θα έχετε πληροφορηθεί για τους νεωτερισμούς της παράστασης, τα νέα στοιχεία που εισήγαγε ο σκηνοθέτης στο έργο και που συνηθίζουν να προκαλούν την αντίδραση του κοινού.  Είδαμε, λοιπόν, μεταξύ άλλων και, προφανώς, στα πλαίσια της διαφορετικής οπτικής του σκηνοθέτη τους Πέρσες με φόρμες(;) και φανταχτερά μπλουζάκια (φούξια, μπλε, κίτρινα, κόκκινα), την αντικατάσταση του Χορού των γερόντων με το Χορό των …Περσίδων, την εμφάνιση της βασίλισσας Άτοσσας, μητέρας του Ξέρξη, με τακούνια, τα οποία έβγαζε, μάλιστα, καθώς ανέβαινε στις ιστορικές κερκίδες του θεάτρου (θυμίζοντας …τη σχετική απαγόρευση στις γυναίκες μιμητές της) αλλά και το ντύσιμο του φαντάσματος του Δαρείου αλλά και του ζωντανού Ξέρξη με κοστουμάκι (παντελόνι, πουκάμισο, γραβάτα, παπιγιόν).

Η άποψη μου συνολικά; Αργή παράσταση, παρότι μικρή σε διάρκεια (μικρότερη από δύο ώρες) με τις «πινελιές» του σκηνοθέτη να σε κάνουν να απορείς και να αναρωτιέσαι αν τελικά ευθύνονται για το τελικό αποτέλεσμα. Πηγαίνοντας να παρακολουθήσεις μια αρχαία τραγωδία το 2009, περιμένεις στο πίσω μέρος του μυαλού σου να προβληματιστείς, να συνδέσεις αυτό που θα ζήσεις με τη σημερινή πραγματικότητα, να γίνει μέρος του έργου που γράφτηκε τόσες χιλιάδες χρόνια πριν. Περιμένεις να απολαύσεις μία έντονη παράσταση, μία παράσταση με ρυθμό που κρατά το ενδιαφέρον και σου προσφέρει την κορύφωση που θα σε κάνει ακόμα και να ανατριχιάσεις. Οι Πέρσες του Γκότσεφ δυστυχώς δεν τα κατάφεραν. Δε με άγγιξαν συναισθηματικά, δε με έκαναν «κοινωνό» της αρχαίας τραγωδίας. Για την ακρίβεια, συνέλαβα τον εαυτό μου περισσότερο να προβληματίζεται για τις σκηνοθετικές επιλογές, παρά να παρακολουθεί την παράσταση. Σε αυτό συνέβαλλαν, δε, οι αμέτρητες παύσεις και τα αμέτρητα μακρόσυρτα “τραυλίσματα” των ηθοποιών: προσφερόταν η παράσταση για να χαθείς …στη μετάφραση. Και σκέφτομαι ότι οι νεωτερισμοί τελικά, αντί να συμβάλλουν στην επικαιροποίηση της τραγωδίας, προσπαθούν, στα δικά μου μάτια τουλάχιστον, να την υποκαταστήσουν. Και αντί να συζητάμε για την αλαζονεία των Περσών καταλήγουμε να αναλύουμε ξαφνιασμένοι τον λόγο που ο κάθε σκηνοθέτης έκανε την Α ή τη Β παράξενη επιλογή.

Είναι δεδομένο, βέβαια, ότι την άποψη μου αυτή δεν την εκδήλωσα …δια βοής στην Επίδαυρο. Το θέατρο και οι τέχνες γενικότερα πρέπει να αποτελούν αντικείμενο συζήτησης, πρέπει να προβληματίζουν, να ενεργοποιούν τον άνθρωπο. Στη λογική αυτή, σέβομαι απεριόριστα, τον θεατή που απογοητεύεται από το έργο και αποχωρεί ακόμα και από την πρώτη ώρα της παράστασης. Τον θεωρώ έντιμο: δεν αντέχει αυτό που βλέπει, δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες του και φεύγει, επικρίνοντας με τον τρόπο αυτό τους συντελεστές της παράστασης. Δε σέβομαι, όμως, την κυρία Τίποτα που …πληγωμένη από τους νεωτερισμούς της παράστασης φωνάζει στους ηθοποιούς την ώρα που το έργο εξελίσσεται.

«Φύγε από τη θυμέλη» είπε η πιο γραφική «κυρία» της συγκεκριμένης παράστασης στον Μηνά Χατζησάββα σπάζοντας την ησυχία του θεάτρου. Η συγκεκριμένη θεατής δε σεβάστηκε τους ηθοποιούς, δε σεβάστηκε όμως ούτε τους χιλιάδες ανθρώπους που ξεκίνησαν από …παντού για να δούνε από κοντά μια παράσταση στο αρχαίο θέατρο και που μπορεί – μία στο εκατομμύρο βρε αδερφέ – να μην έχουν την άποψη της. Η κυρία Τίποτα, δε, της συγκεκριμένης παράστασης εκτός από θρασύτατη, ήταν και ετοιμόλογη – σαν να ήταν προετοιμασμένη για καβγά. Επαναλαμβάνοντας το  «Φύγε από τη θυμέλη» δεύτερη φορά, εισέπραξε την απάντηση από έναν φαλακρό θεατή λίγες σειρές παρακάτω «Φύγε εσύ από το θέατρο». Και η απάντηση της;  «Άμα σε πιάσω από το μαλλί εσένα…».  Δε ξέρω αν είμαι οξύθυμος ή όχι, κρίνετε εσείς, αλλά εγώ μάλλον θα την έψαχνα μετά το τέλος της παράστασης. Και ας έχω –ακόμα – τα μαλλιά μου.

Διαβάστε επίσης:

• Δε μπορώ να μείνω μόνη μου
• Ο “Μπακαλόγατος” του Π.Φιλιππίδη
• Άλλα κόλπα στη Μήδεια του Α.Βασίλιεφ
• Caveman
• Ηλέκτρα του Σοφοκλη από τον Stein

Η παράσταση εκτυλίσσεται σε ένα παλιό αρχοντικό της Κηφισιάς. Στο σπίτι αυτό ετοιμάζεται να ζήσει μόνη της η Δήμητρα Παπαδοπούλου που μόλις χώρισε από τον σύζυγό της. Το σπίτι, ωστόσο, μοιάζει …στοιχειωμένο! Τα σημάδια που δείχνουν ότι στο σπίτι κυκλοφορούν πνεύματα γίνονται όλο και περισσότερα, τη στιγμή που στον ίδιο χώρο εμφανίζονται για διαφορετικούς λόγους, ένας Κρητικός συγχωριανός της ιδιοκτήτριας, ένας… μουρλός της φίλος κι ένας κατά φαντασίαν συγγραφέας.

Για την παράσταση:

Μία παράσταση με σενάριο της Δήμητρας Παπαδοπούλου και σκηνοθεσία του Θοδωρή Αθερίδη έχει τις βασικές προϋποθέσεις για να χαρακτηριστεί ως επιτυχία. Με τα εχέγγυα αυτά …κίνησα για το θέατρο Κιβωτός για να παρακολουθήσω την παράσταση “Δε μπορώ να μείνω μόνη μου”, παράσταση η οποία ανεβαίνει για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά στο συγκεκριμένο χώρο με την Δήμητρα Παπαδοπούλου, τον Κ. Αποστολάκη, τον Μ. Αθανασίου, τον Γ. Στεφόπουλο και την Ελ. Καρασάκη στους πρωταγωνιστικούς ρόλους.

Αν και η παράσταση ξεκίνησε λίγο νωχελικά -ίσως μέχρι να εγκλιματιστούμε, ίσως με τα πολλά γαλλικά που ακούγαμε ακόμα δεν μπήκαμε- με τη Δήμητρα Παπαδοπούλου και τον Μάριο Αθανασίου να χωρίζουν και τον παλαβό φίλο της Δήμητρας να αφηγείται τις περιπέτειες του στη Βραζιλία, όλα αλλάζουν με την εμφάνιση στη σκηνή ενός κρητικού συγχωριανού της Δήμητρας. Ο Κώστας Αποστολάκης, γνωστός και από το ρόλο του καφετζή στην ταινία “Ο Ηλίας του 16ου” του Πέτρου Φιλιππίδη, στο ρόλο του κρητικού αυτή τη φορά κλέβει πραγματικά την παράσταση (την παίρνει και φεύγει για την ακρίβεια) επιβεβαιώνοντας ότι η παρουσία ενός …”Κρητίκαρου” σε κάθε παραγωγή (θεατρική ή τηλεοπτική) σε συνδυασμό με καλές ατάκες, μπορεί να αποτελέσει το λόγο για τον οποίο θα γελάσει ακόμα και ο πιο απαιτητικός θεατής. Η παράσταση με επίκεντρο τον συγκεκριμένο εξελίσσεται όμορφα, ο κόσμος διασκεδάζει και η βραδιά κυλάει ευχάριστα μέχρις ότου λυθεί το μυστήριο και εξηγηθούν τα ανεξήγητα. Υπάρχουν τελικά πνεύματα στο σπίτι και τι κάνουν τελικά όλοι αυτοί εκεί;

Και δύο παρατηρήσεις για κλείσιμο.

Αγαπητοί γονείς, όταν το θέατρο σας λέει υπεύθυνα προφανώς (για ποιο λόγο να θέλει να χάσει πελατεία) ότι η παράσταση είναι κατάλληλη για παιδιά άνω των 15 ετών κάποιος λόγος θα υπάρχει. Τα “γαλλικά” ειδικά στην αρχή της παράστασης είναι αρκετά, οπότε αν αποφασίσετε -προφανώς με δική σας ευθύνη- να πάρετε το μικρό παιδί σας μαζί, ίσως βρεθείτε στη δύσκολη θέση να του εξηγήσετε διάφορα …πικάντικα της ζωής. Όπως η μαμά που καθόταν ακριβώς μπροστά μου που έπρεπε να εξηγήσει στο μικρό παιδί της τι είναι …η ερωτική συνεύρεση περισσοτέρων των 2 ατόμων.

Αγαπητοί παραγωγοί, τα 25 ευρώ το άτομο (με επιπλέον 2 ευρώ προμήθεια, αν κλείσεις τα εισιτήρια μέσω τρίτου καταστήματος) είναι υπερβολικά τσιμπημένη τιμή. Ναι, θέατρο δεν πας κάθε μέρα, αλλά μήπως και αυτός είναι ένας λόγος που ο κόσμος δεν πάει θέατρο πιο συχνά;

Πληροφορίες:
ΚΙΒΩΤΟΣ
Πειραιώς 115, Γκάζι, 2103417000
Απόγ: Σάβ. (λαϊκή) 6.15 μ.μ. Βραδ: Τετ., Κυρ. 8 μ.μ., Πέμ., Παρ., Σάβ. 9.15 μ.μ. € 25, λαϊκή-φοιτ.: € 18 & € 18 κάθε Πέμ. για θεατές κάτω των 25 και άνω των 65 ετών. Διάρκεια: 120′.

Διαβάστε επίσης:

• Αισχύλου Πέρσες από τον Γκότσεφ
• Ο “Μπακαλόγατος” του Π.Φιλιππίδη
• Άλλα κόλπα στη Μήδεια του Α.Βασίλιεφ
• Caveman
• Ηλέκτρα του Σοφοκλη από τον Stein

Ο Μπακαλόγατος ...χτενίζεται!

Η ιστορία εν συντομία:

Ο Ζήκος ο Μπακαλόγατος, αφελής αλλά ετοιμόλογος, δουλεύει στο μαγαζί του κυρ Παντελή και είναι ερωτευμένος με την Φιφίκα, που για να παίξει μαζί του, προσποιείται ότι ανταποκρίνεται. Το αφεντικό του, αν και προχωρημένης ηλικίας, είναι τσιμπημένο με την κατά πολύ νεότερή του Λίτσα, και μάλιστα βάζει προξενήτρα να την ζητήσει από τον πατέρα της. Ο Ζήκος τον κοροϊδεύει για την επιλογή του αλλά αυτός δεν πτοείται. Σε συνεννόηση με τον πατέρα της Λίτσας και ερήμην της ιδίας, προχωρεί στους αρραβώνες. Τα πράγματα όμως δεν εξελίσσονται όπως σχεδιάζουν υπάλληλος και αφεντικό, καθώς εμφανίζονται και άλλοι υποψήφιοι γαμπροί…

Ο Ζήκος στο ποδήλατο του

Οι εντυπώσεις μου:

Παρά το ότι μιλάμε για ένα δύσκολο εγχείρημα – όσο δύσκολο είναι να προσπαθείς να “αναβιώσεις” στο θέατρο μία από τις καλύτερες ελληνικές κωμωδίες όλων των εποχών- ο Πέτρος Φιλιππίδης αποδεικνύεται αντάξιος των περιστάσεων. Αποδεικνύει ότι είναι ένας από τους κορυφαίους κωμικούς ηθοποιούς του σήμερα που μπορεί να σταθεί στο πλάι των μεγάλων πρωταγωνιστών της χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου. Με απίστευτη ενέργεια πάνω στη σκηνή, ξεσηκώνει τον κόσμο σε κάθε του κίνηση, σε κάθε του γκριμάτσα, σε κάθε του ατάκα. Ο κόσμος, δε, που ψάχνει εναγωνίως εισιτήρια για 2ο συνεχόμενο χρόνο, έρχεται στο θέατρο Μουσούρη τόσο έτοιμος να διασκεδάσει που στην έναρξη της παράστασης και με την εμφάνιση του Π. Φιλιππίδη, μετά βίας μπορείς να παρακολουθήσεις από τα δυνατά γέλια. Ο Τάσος Κωστής, συμπρωταγωνιστής, ακολουθεί τον Φιλιππίδη σε απόδοση παίζοντας τον ρόλο του μπακάλη που “καταδυναστεύει” τον Ζήκο. Ξεχωριστή αναφορά, τέλος, πρέπει να γίνει για τον εκπληκτικό Θανάση Τσαλταμπάση, που ξεκίνησε την πορεία του από τις διαφημίσεις της Wind και σταδιακά εξελίσσεται σε σπουδαίο κωμικό. Η φυσιογνωμία του αλλά και το γεγονός ότι δουλεύει δίπλα σε κωμικούς του βεληνεκούς του Φιλιππίδη ή του Μπέζου, τον καθιστούν υποψήφιο συνεχιστή τους.

Εάν επιλέξετε να παρακολουθήσετε την παράσταση:

α) προγραμματίστε τις κρατήσεις σας σε ορίζοντα τουλάχιστον δύο εβδομάδων. Online κρατήσεις και πληροφορίες εδώ

β) συμβιβαστείτε με την ιδέα της αναβίωσης μιας επιτυχημένης κινηματογραφικής ταινίας. Μην περιμένετε ουσιωδώς διαφοροποιημένο σενάριο, περιμένετε όμως καλές έως σπουδαίες ερμηνείες.

γ) Βάλτε στη θέση του από νωρίς όποιον μεγάλο fan της ταινίας θελήσει να υπενθυμίζει στην παρέα του αλλά και σε όλο το θέατρο τη συνέχεια του έργου ανά πάσα στιγμή. Ναι, θα βρείτε αρκετούς τέτοιους, είμαι σίγουρος.

Διαβάστε επίσης:

• Αισχύλου Πέρσες από τον Γκότσεφ
• Δε μπορώ να μείνω μόνη μου
• Άλλα κόλπα στη Μήδεια του Α.Βασίλιεφ
• Caveman
• Ηλέκτρα του Σοφοκλη από τον Stein

Μήδεια του Ευριπίδη από το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Πάτρας σε σκηνοθεσία του Ανατόλι Βασίλιεφ λοιπόν. Στον πρωταγωνιστικό ρόλο της Μήδειας η διευθύντρια του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας Λυδία Κονιόρδου, ενώ γνωστή φυσιογνωμία για εμάς τους μη φανατικούς θεατρόφιλους ο Νίκος Ψαράς στο ρόλο του Ιάσωνα. Οι προδιαγραφές, επομένως, της παράστασης καλές. Η Κονιόρδου με πολλές παραστάσεις στην πλάτη της έχει αφήσει τα διαπιστευτήρια της πολλάκις στην Επίδαυρο ενώ και ο Ρώσος σκηνοθέτης, Ανατόλι Βασίλιεφ, θεωρείται από τα σημαντικά ονόματα του χώρου. Πέρσι, στην Ηλέκτρα του Stein με τη Στεφανία Γουλιώτη είχα απολαύσει την παράσταση της χρονιάς. Είχα ανάλογες προσδοκίες και για τη φετινή Μήδεια. Και θα δείτε παρακάτω ότι η παράσταση της Παρασκευής στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου θα μου μείνει αξέχαστη. Δυστυχώς όμως όχι για τον ίδιο λόγο με αυτόν της Ηλέκτρας του Stein.

Η θεατρική ομάδα της Μήδειας του Α.Βασίλιεφ

Η αλήθεια είναι ότι πηγαίνοντας στην Επίδαυρο είχα κατά νου να σας γράψω τις εντυπώσεις μου από την παράσταση, σκεφτόμουν όμως να μείνω στο πάντα επίκαιρο θέμα της Μήδειας. Της μητέρας που νιώθει προδομένη από το σύζυγο της Ιάσωνα, ο οποίος την εγκαταλείπει και παντρεύεται την κόρη του Κρέοντα, βασιλιά της Κορίνθου, Γλαύκη. Ο άπιστος Ιάσων που αφήνει τη Μήδεια και τα δύο παιδιά τους για να δημιουργήσει μια «βασιλική» οικογένεια αποτελεί το εφαλτήριο για τα δεινά της Μήδειας η οποία αποφασίζει στη 1 μέρα που της απομένει στην Κόρινθο να σκοτώσει τον Κρέοντα, τη Γλαύκη και τα 2 παιδιά της. Η Μήδεια, αφού χρησιμοποιεί τα παιδιά της για το θάνατο των «εχθρών» της,  «αναγκάζεται» να τα σκοτώσει προτού φύγει από την Κόρινθο για να μην τα αφήσει στον κόσμο χωρίς τη μάνα τους.

Καθημερινό φαινόμενο η …συζυγική εγκατάλειψη στις μέρες μας, ευτυχώς, ωστόσο, έχουν εκλείψει οι «Μήδειες». Το αίσθημα ευθύνης που νιώθει η ηρωίδα θα πρέπει να λειτουργεί, ωστόσο, ως πρότυπο για τους σημερινούς γονείς. Θα ξεκινήσω την αναφορά μου στην χθεσινή παράσταση σημειώνοντας ότι η Λυδία Κονιόρδου ξεχώρισε και παρά τα όσα θα διαβάσετε παρακάτω εισέπραξε το ξεχωριστό χειροκρότημα του κόσμου σε μία δύσκολη για τους ηθοποιούς, τους θεατές και για το θέατρο βραδιά. Οι υπόλοιποι ηθοποιοί ακολούθησαν σε απόδοση, ωστόσο οι σκηνοθετικές επιλογές σημάδεψαν την παράσταση.

Ας συγκεντρώσω τις …αρνητικές μου σκέψεις σε μερικές προτάσεις. Τι δε μου άρεσε από την Μήδεια της Παρασκευής 15ης Αυγούστου στην Αρχαία Επίδαυρο;

• Οι δέκα πάσαλοι στη ρωμαϊκή κατακόκκινη αρένα που είχαν στηθεί στη σκηνή. Θα στεκόμουν σε ολόκληρη την αρένα, αλλά οι πάσαλοι, εκτός των άλλων, μας στερούσαν μέρος της σκηνής.

Το σκηνικό της παράστασης της Μήδειας στην Α.Επίδαυρο

• Οι πορτιέρηδες. Εξοπλισμένοι με ακουστικά και ενδοσυννενόηση και ντυμένοι με τζινάκι και μακό μπλουζάκια, συνέβαλλαν …καθοριστικά στην εξέλιξη του έργου ανοίγοντας κάθε φορά που ερχόταν κάποιος στη σκηνή του θεάτρου την …αυλόπορτα.

• Τα ίδια ανωτέρω πρόσωπα, σαν να είχε ζητήσει ο σκηνοθέτης περισσότερα άτομα στο χορό και του είχαν αρνηθεί,έκαναν κατά τη διάρκεια της παράστασης και …χαμαλοδουλειές. Έτσι, τους είδαμε να σκουπίζουν την αρένα στην αρχή της παράστασης, τους είδαμε να μεταφέρουν τις ξύλινες σανίδες από την περιφέρεια της σκηνής στο κέντρο της για τις ανάγκες της παράστασης, τους είδαμε να μεταφέρουν έναν …προβολέα για να φωτίσουν τη σκηνή καλύτερα (μάλιστα στη μεταφορά βοήθησε και η ηθοποιός που βρίσκονταν εκείνη τη στιγμή στην σκηνή!),  τους είδαμε να οδηγούν το …τρίκυκλο με το οποίο περιφέρονταν αραιά και που οι ηθοποιοί στην παράσταση. Αφού ώρες ώρες νόμιζα πως θα αρχίσουν τα φιλοδωρήματα οι ηθοποιοί στα …παιδιά για τις υπηρεσίες τους.

• Η ορχήστρα δεξιά και αριστερά από την είσοδο του σπιτιού της Μήδειας. Με μπουζουκάκι, κλαρίνο και άλλα όργανα που παρέπεμπαν σε ρεμπετάδικο, χάλαγαν, όποτε είχαν την ευκαιρία (και την είχαν συχνά), την ιερότητα της παράστασης και του χώρου του θεάτρου. Ο Ρώσος σκηνοθέτης θεώρησε για κάποιο λόγο (ίσως γιατί η Μήδεια έρχεται εξ Ανατολάς;) ότι το …τσιφτετέλι ταίριαζε στην αρχαία τραγωδία, το αποτέλεσμα όμως ήταν …τραγικό. Θέλοντας απλά να σας μεταφέρω πως ένιωθα, θα σας πω ότι νόμιζα ώρες ώρες ότι βλέπω το Εμείς και Εμείς σε επανάληψη και ο Στέλιος, η Μαρία, ο Βασίλης, η Σμαράγδα, η Αντωνία και τα άλλα παιδιά έβλεπαν κάποιο από τα εορταστικά τους …όνειρα. Το ότι καταλήξαμε να χτυπάμε ρυθμικά το πόδι σίγουρα δεν καταλογίζεται στα θετικά του σκηνοθέτη ο οποίος οφείλει να αποζημιώσει το ελληνικό δημόσιο για τη φθορά που το ρυθμικό χτύπημα του ποδιού στα τσιφτετέλια του ενδέχεται να προκάλεσε στις πέτρες του αρχαίου θεάτρου.

• Η πολύ μεγάλη διάρκεια της παράστασης. Ο ήλιος στο σκηνικό που έδειχνε τη μία μέρα που είχε στη διάθεση της η Μήδεια άργησε πολύ να φτάσει στην απέναντι άκρη του σκηνικού. Τα ρολόγια έδειχναν 12.30 όταν …σφυρίχθηκε η λήξη. Τότε, κάπου, αποφασίσαμε ότι η κατάσταση που θα σας περιγράψω παρακάτω μπορούσε να είχε αποφευχθεί, εάν η παράσταση ήταν πιο μαζεμένη σε διάρκεια.

• Το χαλασμένο τρίκυκλο. Και άντε να θες να μη σταθείς στον …πορτιέρη που οδηγάει το τρίκυκλο στην αρχαία τραγωδία. Και δε θέλεις να γελάσεις όταν αγκομαχάει να κάνει πετάλι στο χώμα της αρένας που είχε στηθεί για σκηνή. Τον βλέπεις, όμως, να γυρνάει πίσω από τη θέση του και να κάνει μία κίνηση σαν να λύνει το χειρόφρενο του τρικύκλου. Εσύ απορείς, αλλά αυτός χαρούμενος έχει λύσει το πρόβλημα του. Το τρίκυκλο πηγαίνει πια σφαιράτο. Σε ένα σημαντικό σημείο της τραγωδίας, που η προσοχή πρέπει να είναι στραμμένη αποκλειστικά στους ηθοποιούς, εμείς κοιτάζαμε αν θα …πάρει μπρος το τρίκυκλο. Δε ξέρω ίσως τελικά επρόκειτο για κάποιο …σκηνοθετικό τρικ, ναι, απ’ αυτά που κάνουν οι σκηνοθέτες και εξηγούν εκ των υστέρων για να τους θαυμάσει ο κόσμος και να αναλογιστούμε πόσο ταπεινοί είμαστε μπροστά τους.

• Οι μάσκες του Spiderman που φορούσαν τα παιδιά της Μήδειας. Ωραία, καταλαβαίνω ότι θέλεις το κοινό να έρθει στη θέση της Μήδειας και 2 παιδικά πρόσωπα σε …κοινή θέα δε θα βοηθούσαν σ’αυτό. Αλλά χάθηκαν οι μάσκες; Νόμιζα πραγματικά ότι τα μικρά ήταν κάποιοι μικροί γόνοι του Spiderman και ανά πάσα στιγμή ήταν ικανά να …σκαρφαλώσουν με τους ιστούς τους στις κερκίδες μαζί μας. Τι βλέπω τελικά; Είχα μπερδευτεί.

Θα μπορούσα να σκεφτώ κι άλλα που με «χάλασαν» αλλά νομίζω τα παραπάνω είναι ενδεικτικά. Οι συνέπειες αυτών ήταν να μην μπορέσουμε σε καμία περίπτωση να μπούμε στο κλίμα της αρχαίας τραγωδίας. Και που προσπαθούσαμε, δηλαδή, πότε η μουσική, πότε οι πορτιέρηδες, πότε το ένα, πότε το άλλο, μας επανέφεραν απλά σε ένα θέατρο και βλέπαμε απλά μία ακόμα παράσταση. Και όταν πηγαίνεις στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, καλώς ή κακώς, έχεις μεγαλύτερες απαιτήσεις.
Και τώρα ερχόμαστε στο γιατί θα μου μείνει αξέχαστη μια «κακή», κατά την άποψη μου πάντα, παράσταση. Τα παρακάτω που θα διαβάσετε δε γνωρίζω αν έχουν επαναληφθεί ποτέ στην Επίδαυρο και πραγματικά ελπίζω να είναι η τελευταία φορά που συμβαίνουν. Η αρχή έγινε από έναν τύπο 2 σειρές πίσω μου. «Είναι ντροπή αυτά τα πράγματα» ή κάτι ανάλογο φώναξε μέσα στην ησυχία της παράστασης, που ενώ μου έκανε τόσο εντύπωση εκείνη την ώρα, με τόσα που άκουσα στη συνέχεια το ξέχασα. Το κοινό που έβλεπε και φόρτωνε, φόρτωνε, φόρτωνε εξερράγη όταν ο αγγελιαφόρος που έφερνε τα νέα του θανάτου του Κρέοντα και της κόρης του Γλαύκης, άρχισε να μιλά στα Ελληνικά, στα Γαλλικά και στα Ιταλικά(;) ταυτόχρονα. 3 ηθοποιοί υποδύονταν 1 πρόσωπο και το κοινό, που δεν καταλαβαίνει, ξεσπά σε αποδοκιμασίες. «Αίσχος», «Έξω από την Επίδαυρο» και μακρόσυρτα «ου» ακούγονταν ενώ οι ηθοποιοί προσπαθούσαν να ολοκληρώσουν το ρόλο τους. «Είπαμε μοντέρνο, μοντέρνο αλλά όχι και έτσι» έλεγε ο κόσμος δεξιά και αριστερά. Και όσο συνέχιζαν ακάθεκτοι οι ηθοποιοί, τόσο εντονότερες γίνονταν οι αποδοκιμασίες. Η κατάσταση ξέφυγε πραγματικά και το θέατρο έζησε στιγμές που αμφιβάλλω αν έχει ξαναζήσει. Κοίταξα να δω που είναι ο Βαλβέρδε, δεν τον βρήκα. Έψαξα για τον Κόκκαλη, τίποτα και αυτός. Τελικά, σκέφτηκα ότι κάπου, στο θέατρο μέσα, θα κρύβονταν ο Δώνης με τον Ντέμη. Η κατάσταση παρέπεμπε σε γήπεδο μετά από βαριά ήττα και μάλιστα χωρίς ελπίδες πρόκρισης.

Τα παραπάνω συνεχίστηκαν για περισσότερο από 40 λεπτά. Ακούστηκαν και άλλα ωραία: «Δεν τελειώνει η μαλακία», «τέλειωνε», «σκότωσε τα επιτέλους». Εύστοχο το τελευταίο, το ομολογώ. Ο Νίκος Ψαράς, ενώ προσπαθούσε λίγο πριν το τέλος να θρηνήσει, δεν άντεξε από τους ψιθύρους και τις ομιλίες όσων είχαν απομείνει και φώναξε «έλεος». «Το ίδιο λέμε και εμείς» του απάντησε ο ίδιος που ξεκίνησε το χορό των αποδοκιμασιών για να κλείσει η παράσταση και μία άσχημη βραδιά για θεατές, ηθοποιούς και για το ίδιο το θέατρο της Επιδαύρου. Και βέβαια, για να κλείσω τη μεγάλη αυτή αναφορά, το τελευταίο που δε μου άρεσε στη βραδιά της Παρασκευής ήταν η συμπεριφορά του κόσμου. Είναι όμορφο να μην εγκρίνεις κάτι και να το απορρίπτεις ως υπερβολικά μοντέρνο για τον ιερό χώρο του Αρχαίου Θεάτρου γιατί δείχνεις την αγάπη σου για το χώρο αυτό. Είναι άσχημο όμως να δείχνεις απολίτιστος, να φωνάζεις και να αποδοκιμάζεις  μη σεβόμενος την προσπάθεια των ηθοποιών που στο κάτω κάτω δεν ευθύνονταν εκείνοι για τις σκηνοθετικές επιλογές. Τα λεπτά όρια ξεπεράστηκαν και η παράσταση θα μας μείνει όντως …αξέχαστη.

Note: There is a poll embedded within this post, please visit the site to participate in this post's poll.

Διαβάστε επίσης:

• Αισχύλου Πέρσες από τον Γκότσεφ
• Δε μπορώ να μείνω μόνη μου
• Ο “Μπακαλόγατος” του Π.Φιλιππίδη
• Ντέμης ο ρεμπέτης
• Caveman

Αντιγράφω από το www.caveman.gr:

CAVEMAN , o άνθρωπος των σπηλαίων η μακροβιότερη σόλο παράσταση στην ιστορία του Broadway και σήμερα ένα παγκόσμιο φαινόμενο που έχει κερδίσει τις καρδιές εκατομμυρίων θεατών σε περισσότερες από 30 χώρες και σε 15 διαφορετικές γλώσσες, τώρα και στα ελληνικά.Το θέατρο CORONET θα παρουσιάζει για πρώτη φορά στην Ελλάδα την κωμωδία του Rob Becker, «CAVEMAN», σε σκηνοθεσία – διασκευή Αναστασίας Παπαστάθη.Το ρόλο του Caveman υποδύεται ο Γεράσιμος Γεννατάς.

Ο ήρωας του έργου είναι ο Σωτήρης. Συμπαθής και ευγενικός, αλλά ταυτόχρονα πρωτόγονος και τσαμπουκάς. Με άλλα λόγια ο μέσος Έλληνας.Ο Σωτήρης, μέσα από ένα καυγά με την γυναίκα του, βρίσκεται αναπάντεχα στο δρόμο, μαζί με όλα του τα πράγματα.Ξεκινώντας από το αρχικό ερώτημα που τον παιδεύει: “γιατί δεν τα βρίσκουνε οι άντρες με τις γυναίκες” ξεδιπλώνεται μια σειρά κωμικών καταστάσεων, από την προϊστορική εποχή, μέχρι σήμερα.
Η συμμετοχή του κοινού, που είναι καθοριστική σε όλη αυτή την διαδρομή, οδηγεί σε απρόβλεπτες εξελίξεις, με ανατροπές, εκπλήξεις και απογειωτικές εκρήξεις γέλιου.

Η φτωχή πλην τίμια άποψη μου:

Επειδή δε θέλω να σας κουράζω (…ούτε να κουράζομαι βέβαια), πάρτε το αγοράκι σας ή το κοριτσάκι σας, τον άντρα σας ή τη γυναίκα σας και σπεύστε ,μέσα στις χαρούμενες μέρες των Χριστουγέννων, να απολαύσετε τον Γεράσιμο Γεννατά να προσπαθεί να γεφυρώσει το …αιώνιο χάσμα αντρών και γυναικών. Σίγουρα αποκλείεται να τα καταφέρει (εξάλλου είναι …τόσα αυτά που μας χωρίζουν), ωστόσο σχεδόν σίγουρα θα καταφέρει να σας χαρίσει ένα πολύ ευχάριστο βράδυ. Το θέμα της παράστασης είστε εσείς: ο μέσος άντρας, η τυπική γυναίκα.Όταν θα αντιληφθείτε ότι μιλάει για σας σαν να σας ξέρει, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα γελάσετε μαζί με το “έτερον σας ήμισυ”. Η υπόσχεση της παραγωγής ότι όλα τα ζευγάρια θα φύγουν αγκαλιασμένα συνήθως εκπληρώνεται. Γιατί δε δοκιμάζετε και εσείς;

Εισιτήρια μπορείτε να κλείνετε και ηλεκτρονικά μέσω του www.caveman.gr

Λίγο οπτικοακουστικό υλικό αν δε σας πείθω:

Διαβάστε επίσης:

• Αισχύλου Πέρσες από τον Γκότσεφ
• Δε μπορώ να μείνω μόνη μου
• Ο “Μπακαλόγατος” του Π.Φιλιππίδη
• Άλλα κόλπα στη Μήδεια του Α.Βασίλιεφ
• Ηλέκτρα του Σοφοκλη από τον Stein

Για μας τους άσχετους:

Η Ηλέκτρα μετά το φόνο του πατέρα της Αγαμέμνωνα από τη μητέρα της Κλυταιμνήστρα και τον εραστή αυτής Αίγισθο,ζει με μοναδικό της στόχο,μοναδική της σκέψη,μοναδικό της όνειρο την εκδίκηση.Ο αδερφός της Ορέστης ο οποίος σώθηκε τελευταία στιγμή κατά τον φόνο του πατέρα του μεγαλώνει μακριά από το πατρικό του και η Ηλέκτρα έχει εναποθέσει όλες τις ελπίδες σε αυτόν.Ο Ορέστης επιστρέφει μαζί με τον παιδικό του φίλο Πυλάδη,εφαρμόζει το σχέδιου του παιδαγωγού του για να επέλθει η καθιερωμένη στις αρχαίες τραγωδίες ¨κάθαρσις”.

Αποκάλυψη:

Η αποκάλυψη της βραδιάς ήταν η 27χρονη απόφοιτος του Εθνικού Θεάτρου Στεφανία Γουλιώτη η οποία στον ρόλο της Ηλέκτρας,κέρδισε άξια μεγάλο μέρος του χειροκροτήματος του κόσμου επισκιάζοντας τους σπουδαίους συμπρωταγωνιστές της.Ίσως ένιωσε και κάπως αμήχανα η κατά γενική ομολογία καλή ηθοποιός Καριοφυλλιά Καραμπέτη ακούγοντας το αρχαίο Θέατρο να ξεσηκώνεται στο πόδι στην υπόκλιση της “μικρής”.Προς τιμήν της βέβαια,την χειροκρότησε και η ίδια και αυτή ίσως είναι και η μεγάλη επιβράβευση για την ανερχόμενη ηθοποιό.Η Στεφανία Γουλιώτη εντυπωσίασε με τον τρόπο που ενσάρκωσε την οργισμένη και διψασμένη για εκδίκηση Ηλέκτρα που αδυνατεί να συμβιβαστεί με τα όσα της επεφύλασσε η μοίρα και με τα όσα της επιβλήθηκαν από τους “ανώτερους” της.

Σοκαριστικό;

Γυμνό στο αρχαίο θέατρο;Και όμως!Τόσο η Στεφανία Γουλιώτη όσο και η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη επέδειξαν τα κάλλη τους στο φιλοθεάμων κοινό.

Η “Ηλέκτρα” με την εμφάνιση του αδερφού της Ορέστη “πέταξε” τα βρώμικα ρούχα της και έσπευσε στη γούρνα να πλυθεί από τις λάσπες που είχε σε όλο της το σώμα.Η Στεφανία Γουλιώτη το έκανε φυσικά,δεν προκάλεσε και άρεσε σε όλο τον κόσμο.Έχει και κορμί εξάλλου η νεαρά…

Γυμνό και από την Κλυταιμνήστρα,Καρυοφυλλιά Καραμπέτη,η οποία “άθελα της”,ενώ κείτεται νεκρή, άφηνει σε κοινή θέα το μαχαιρωμένο στήθος της.Εξίσου φυσικό ωστόσο και καθόλου προκλητικό.

Υπερβολικό;

Οι αντιδράσεις της Ηλέκτρας σε όλο το έργο ίσως χαρακτηριστούν ως υπερβολικές.Ο χορός της πάνω από το πτώμα της μητέρας της στο τέλος της παράστασης ίσως ξενίσει αρκετούς.Λίγο από το νεύρο και την πίστη της να είχαμε και εμείς ως σύγχρονοι Έλληνες και τα πράγματα θα ήταν καλύτερα στη χώρα μας.Μας χαρακτηρίζει περισσότερο ο ρόλος της βολεμένης αδερφής της Ηλέκτρας,Χρυσοθέμης.Υπερβολική αδιαφορία ή υπερβολική αντίδραση;Προτιμώ το δεύτερο,εσείς;

Εντυπωσιακό:

Η εκδοχή του Σοφοκλή στην τραγωδία της Ηλέκτρας,ένα έργο που έχουν “ανεβάσει” επίσης ο Αισχύλος και Ευρυπίδης μας αφήνει έκπληκτους για άλλη μια φορά με αυτό που γράφτηκε περίπου 2500 χρόνια πριν.Τα λόγια είναι περιττά,η κληρονομιά μας είναι βαριά και είναι βλακεία να αποδεικνύουμε ότι δεν την αξίζουμε,αφήνοντας κινητά να χτυπάνε ή χειροκροτώντας τους ηθοποιούς κατά τη διάρκεια της παράστασης μπερδεύοντας μάλλον την παράσταση στο αρχαίο θέατρο με κάποια επιθεώρηση της σειράς.

Ατάκα:

Του δημοσιογράφου Β.Λυριτζή που παραβρέθηκε στην παράσταση και έτυχε να κάθεται ακριβώς μπροστά μου.”Εξαιρετική η μικρή”,είπε ο γνωστός παρουσιαστής και δε νομίζω ότι υπήρχε κάποιος που να διαφώνησε για την εμφάνιση της Σ.Γουλιώτη.Λαμπρό μέλλον της εύχομαι αν και μάλλον δεν έχει ανάγκη την ευχή μου.

Ο λόγος που έγραψα τα παραπάνω:

Μήπως θελήσετε να το δείτε σε κάποια από τις επόμενες παραστάσεις που θα γίνουν σε όλη την Ελλάδα,αλλά και για να θυμάμαι του χρόνου τι είδα φέτος στην Επίδαυρο.Δεν έχω καλή μνήμη στα πολιτιστικά,αλλά ελπίζω αυτό να μην το ξεχάσω.

Διαβάστε επίσης:

• Αισχύλου Πέρσες από τον Γκότσεφ
• Δε μπορώ να μείνω μόνη μου
• Ο “Μπακαλόγατος” του Π.Φιλιππίδη
• Άλλα κόλπα στη Μήδεια του Α.Βασίλιεφ
• Caveman